Heath Ledger Lives!

 

I got a chance to see “The Dark Knight” yesterday. I need to say it; the movie is huge, arguably the best movie of 2008 (Basing on the box-office draw happening around the world, this is just as fearless a forecast as it could get). The second of the Batman series that is set to become a trilogy is lengthy enough to satisy the viewer and juicy enough for them to crave for more. With that said, Will I be looking forward to the third installation of the series? Of course I am! but the question is; will it carry the same weight as the second film? That ladies and gentlemen is the biggest question of all.

It is a batman flick. Needless to say that the billionaire playboy in the Batsuit, driving around town in a batmobile or a batcycle is the primordial focus of the movie. And I have to say that Christopher Nolan, the director, has done a marvelous job in accomplishing that in the first movie (batman begins). As for the second movie, the spotlight was split into two or three if you count Harvey Dent. In as much as the movie tried to stay focused on the caped crusader. The Joker character is just too much to ignore. The joker is the light of the shade, the yin of the yang, Chiaroscurro. When Nolan describe the character of the Joker as ” the ultimate villain”, he was not joking. As a matter of fact, I think that is even an understatement. Now with Ledger gone, What kind villain would appear in the third movie. Who would dare to step on the Joker’s shoes knowing that its just to big a shoe to fill. 

Heath Ledger played the role like it was the role he was born to play. Thinking about the Jack Nicholson portrayal of the Joker on the Michael Keaton’s batman starrer, i think it is a joke. Don’t get me wrong; I admire nicholson as an actor, but Ledger’s portrayal of the arch villain made nicholson’s performance like a child play. The greatest irony of the movie is that; the joker’s character is just to dark that it casted an ethereal light on the entire movie itself.  The character is simply devoid of empathy. Twitchier, Edgier. It is madness personified.

Rumors have it that Ledger took the portrayal of the joker too seriously. I guess  to seriously. Ledger lived in a hotel room alone for a month to formulate the Joker’s psyche and posture. he even kept a diary to record the joker’s thoughts and feelings as a guide to his portrayal. After completing the movie, Ledger confided to one major newspaper that his role has affected his ablility to sleep, admitting that he is taking Zolpidem or Ambien pills. Zolpidem is a prescription medication used for the short-term treatment of insomnia, as well as some brain disorders. He said on an interview ”Last week I probably slept an average of two hours a night. … I couldn’t stop thinking. My body was exhausted, and my mind was still going.” 

Last January 22, 2008, Heath Ledger passed away. The cause of death is an accident, resulting from the abuse of prescription medications. Looking back, I remember the Joker’s line to the batman at the end of the movie, He said ” Madness is just like gravity, all you need is a little push”.

Heath Ledger once said “When I die, My money’s not gonna come with me. My movies will go on for people to judge what I was as a person” I have to agree with it, but you left too soon Mr. Ledger… You left too soon.

Eraserheads Reunion!

It’s a day filled with slow news.I must have yawn a hundred times when something happened. I was just skimming through the pages of a major philippine daily when something caught my eyes. i was thinking if my eyes just played a trick on me again or have I just read a title that would shake me age to the core? I have to double back to the previous page, and there it was. A new article with a title that I have prayed for so long. it reads: Flash: Eraserheads reunite!

My hunger vanished. Eraserheads will be coming together, at least for one night. August 30, 2008 at the CCP Open grounds. The article mentioned that it took one big company to organize the reunion. the company is still not named. Whoever that company is. Thank You!

This is the stuff that wet dreams are made of. I look forward.

The Incredible Hulk!

 

Honestly, I was never a big Incredible Hulk movie fan but I grew up with the comics. The big mean green monster is one of my favorite, along with the superman comic series. When I saw Lou Ferrigno’s movie version of the hulk I cringe, that is not the hulk I was expecting, then I saw Eric Bana’s version. despite a decent CGI, Honestly, I was disappointed. I have been following the comic version of the hulk, and the more you read the comics the the more you see what the movie lacks. 

I went to see the new Incredible hulk movie today. Starring Edward Norton, I was expecting another disappointment yet I have to see the movie. So as the movie began, I was a little apprehensive. I was hoping for a better plot this time but I am also careful not to hold my hopes high. As the plot unfolds, I began to relax, it’s as near to the story line as it could get.

 Unlike the Eric Bana version, the new hulk movie did not put the fixated Gen. Thaddeus “thunderbolt” Ross in the center of the movie, Instead, they let the Hulk face a bigger villain in Emil Blonsky a.k.a abomination. It adds to the thrill of the movie, at least the hulk could play the part of an underdog and the writer did not rely on  having the hulk smash as many tank as he could to sell the story .

 It also answers one of the greatest mystery in the Incredible Hulk story. That is to understand why on earth does the pants stay where it should be when the rest of the hulks clothing is shredded into strips every time Bruce Banner turns into the Hulk. On the movie, Banner uses stretchable material twice his normal size for a pants just in case he turns to the green monster.

 Adding twist to the story is the cameo appearance of the Iron Man at the end of the movie. well maybe, not the Iron Man persona but Tony Starks. At the end of the movie, Starks approached Gen. Ross in a bar and said the they are putting together a team.  What team?

 If you have seen the Iron Man movie and was patient enough to wait in the theaters until the final credits have rolled, you will understand what I am saying. at the end of the credit roll, the movie shows Tony Stark going home  only to fine someone waiting for him, this is how the final dialogue went.

Tony Stark: Jarvis.

 Jarvis : [distorted] Welcome home, Sir

[Tony notices a figure by the window]

Nick Fury: “I am Iron Man…” Think you’re the only super hero in the world? Mr. Stark, you’ve become part of a bigger universe. You just don´t know it yet.

Tony Stark : Who the hell are you?

[The man walks into the light]

Nick Fury : Nick Fury, Director of S.H.I.E.L.D.

Tony Stark: Uh-huh

Nick Fury : I’m here to talk to you about the Avenger Initiative.

 

The avenger initiative is refering to The Avengers, A team of superheroes much like the DC comic’s Justice league. The Avenger’s is the Marvel Comics version. The cameo appearance of stark in the Hulk movie is part of the effort to establish the so called Marvel Universe.  Iron Man and The Incredible Hulk might just be the beginning of things to come. 

 

hangman

Walang magawa sa bahay. Dinampot ko yung inaamag nang diyaryo sa ilalim ng lamesita. Pinagpag ang alikabok sa papel. sumandal sa sofa sabay tingin sa front page. Pohta…mukha ni Gloria. Umayos ng upo. Binuklat and diyaryo sa bandang gitna. Holdapan dito, patayan doon. tarages iba na talaga and past time ng mga tao ngayon. Nakakasulasok, nakakainis ang mga balita. Perepareho ang tema ng balita araw-araw iba-iba lang ang pangalan. kaya tuloy nakukuntento na lang ako sa inaamag kong diyaryo. kahit ilang siglo na ang nakalipas mula nung bilhin ko ito, okay pa rin. palitan mo lang ang pangalan ng mga pinatay at pumatay, ang nagnakaw at ninakawan. ang mga pulis na holdaper…eerrr.. ang mga pulis at mga holdaper pala, current events na ulit ang laman ng diyaryo ko. 

  

 Sa may kalagitnaan ng diyaryo, may balita tungkol sa panukalang ipatupad ulit ang Death Penalty dito sa Pinas. Ayos, kahit papaano may gud news sa diyaryo. dapat nang matagal ibinalik ang death penalty na yan eh. para medyo nakapag-umpisa na tayong magbawas ng ilang demonyo dito sa lupa. pero siyempre hindi rin maalis ang mga pro-life movement na humaharang sa panukala. Hindi mo rin sila masisisi, may rason din sila kahit hindi ako sangayon minsan. Sabi nga ng hinayupak na si Annie, kaya daw may kulungan para mabigyan ng chance na magbago ang mga nakagawa ng krimen. minsan baluktot na katuwiran yun. hindi lahat ng kaso eh, shoplifting lang o di naman kaya eh jaywalking lang. kung ganyan lang ang mga kaso okay lang ang preso. Pero kung ang kaso eh, murder o mas masahol… rape o di naman ay pedopilya, hindi na makukuha sa preso yan. hindi ako sangayon, kahit isumbong mo pa ako kay father. 

 

Kaya dumadami ang krimen kasi parang sobrang linient ng batas. Sabihan mo ang rapist ng “hoy pohtanamoka… 30 years ka sa preso ngayon with hard work” siguro ang isisagot niya sayo eh “carry lang” tarages. Sabi nga ni Ra’s Al Ghul; Crime cannot be tolerated. Criminals thrive on the indulgence of society’s understanding. 

  

Kung tutuusin mas maayos-ayos na ngayon kesa sa dati. Lethal Injection na ang ginagamit. Hindi tulad dati na electric chair o firing squad. Kung ako lang ang masusunod, and dapat sa mga pedopayl eh ihawin ng buhay tapos ipakain sa buwaya.walang kapatawaran bwahahahaha.

 Minsan parang ang rason pa ng iba para harangin ang pagbabalik ng death penalty eh dahil hindi daw makatao. paksyet. hindi makatao?!!!! tangenang yan. ang kaso eh gang rape, pagkatapos pagpasapasahan yung babae, pinagsasaksak pa. tapos pag hahatulan sila na tutusukan ng karayom na may lason ang tawag ng mga ultra rightist eh “hindi makatao” naknang bibeng duling.  

 

 Anyway…have you heard of Autoerotic asphyxia? ito yung orgasm habang sinasakal ang tao. habang humihigpit ang pagkakasakal nagkakaroon ng oxygen deprivation sa utak causing hypoxic euphoria resulting to sexual gratification. una itong nadiscover nung usong uso pa ang lynching. napansin na yung ibang binibigti ng dahan dahan eh nagkakaroon ng erection o kadalasan ay orgasm. tanungin moko? ano naman ang kinalaman nito sa death penalty? ang sagot? bakit hindi na lang death penalty by strangulation ang isabatas dito sa pinas para sa nga nagkasala ng rape at pedopilya. Naliban sa mura ng gastos dito compared sa lethal injection (na gumagamit ng chemical) or electic chair (gumagamit ng kuryente… natural, electric chair nga eh! bobo!). dito tali lang ang katapat. Hindi na siguro magrereklamo ang mga ultra right civil right groups. biruin mo, isa sa mga rason kaya nagawa nila ng krimen ay sexual gratification tapos mamamatay sila na sexually gratified. di ba?

  

nuff said.

Naknang…

Kulang ako sa tulog palagi. sobrang daming ginagawa. walang time para mag wordpress kadalasan, wala ding sex (pohta…) ang tindi tuloy ng stress. Wala namang magawa kasi kailangang gawin ang kung anong responsibilidad na nakatoka sa’yo. Ang hinihingi ko lang sana ay konting konsiderasyon sa ilang mga bagay-bagay na nakakadagdag sa ikakasira ng araw mo. Hindi naman siguro masamang makiusap.

Ang Daming problema dito sa manila. Mga bagay na sana ay hindi na pinuproblema. Lumipat kami ng opis. Ganda ng building, hay tets ang pasilitis pero hindi ganoon kagaan ang trabaho at sobrang init paglabas ng building. Parang sinusunog ang bumbunan mo paglabas, mamamawis lahat pati jetlogs mo. paksyet. Pagdating sa kalsada ang hirap pumara ng sasakyan. Nasanay na kasi ang mga mamang drayber na paharurotin ang kanilang mga mean machine pagdating sa parteng yun ng commonwealth kasi dati rati ang mga pumapara lang sa mga sasakyan dun ay white lady.  Kahit hindi ka relihiyoso ang mapapadasal ka na sana ay may safety conscious driver na alalay kung magpatakbo para makahinto pag pinara mo o di naman kaya ay may pupugak-pugak na sasakyan na tumirik bago makalagpas sayo.

Pagkasakay mo (after 10 years) medyo maganda ang biyahe sa upmisa. mula commonwealth hanggang makarating ka sa LTO opis okay ang biyahe. Pero pagpasok mo ng EDSA umpisa nanaman ang “Aba ginoong marya”. Patayan ang trafic, mabuburat ka talaga, pero ang masahol ay kung natraffic ka sa tabi ng poste ng MRT, Nakooowww!!! Pagkalaki laking tarpauline ng mukha ni pareng Bayani ang babati sayo.  Kaayusan… Metro gwapito… etc. Ang kapal ng kumag. after nagdeclare na tatakbong presidente sa 2010 biglang nagsilabasan ang poster. Obvious na pamumulitika. Misan tuloy naiisip kong bumili ng kamatis bago ako pumasok para pag natraffic ako sa tabi ng poste ng MRT babatuhin ko ng kamatis yung poster pay at least may magawa akong productive. kaso lang mahal ang kamatis ngayon.

Pinipilit kong huwag matulog sa bus kasi hindi daw safe. sa dami ng pasaway sa mundo. kahit hindi safe, matutulog na lang ako.

Our Planet Needs help!

STOP GLOBAL WARMING!

 

Global warming is a serious problem that the whole Planet earth is facing. It is no longer a myth but a fact and is very evident. Have you noticed the unpredictable and sudden changes in the weather, and the excessive heat that we are now experiencing. It is due to the accumulated greenhouse gases. Let’s act now, while we can before it’s too late!

Please Join the campaign and let our voices be heard!
I’m tagging everyone to Post this Message on Their Blogs. Please Pass it on!
I signed up to join the Stop Global Warming Virtual March and I encourage you to add your voice as well. Global warming is the most urgent issue of our time and since we are all contributors to global warming pollution we must all be part of the solution. Joining the Virtual March is a first step to joining the movement to demand solutions now.

You can join by visiting: http://www.stopglobalwarming.org/countmein.asp

StopGlobalWarming.org’s mission is to use the strength of numbers to urge our government to address global warming, and urge businesses to start a new industrial revolution of clean energy that reduces our dependence on oil and helps stop global warming.

Together we can make a difference.

Disturbed Slumber

For the likes of me who toil the midnight oil, literally, rest (a.k.a. sleep) is sacred. Call it blasphemy all you want but I care a rat’s ass about it. These days, I would stay in my bed until my back blisters and my behind feels really sore. And honestly? I feel fine. I only have few regrets in becoming a self proclaimed weekend bum; I miss writing. Yet most of the time I still feel that I am blameless. If you stare at a 24 inch LCD monitor, 8 hours a day , 5 days a week for a job, you wouldn’t want to see a screen glow for the next two days. But, Today is an exemption.

 

I started my Sunday (my Sunday clock starts at 9:00 am) with the usual trip to nanay Carmen’s turo-turo. A nilagang baka breakfast (Nanay Carmen’s especialty) every Sunday has become part of my routine. upon entering the carinderia, I waved at Nanay Carmen and give her the cutest school boy smile I could muster. She waved back at me but I noticed that the smile is not like what it used to be. Nanay Carmen is at her early 60’s. But despite the age, she still keeps a lively disposition in life. She loves to joke around, and calls me anak (like she does with almost everyone she likes).

 

It’s almost 3 years now that I frequent Nanay’s turo-turo. during those days when I was thinking that Manila is to congested for me and it’s nights are to gloomy, Nanay is one of those few people who showed me otherwise. Part of the few people is Tuying, a 7 years old son of a drunkard. I met Tuying one rainy September afternoon of 2005. It was must be a Sunday then because I’m at nanay’s place. I was at the middle of my steamy nilaga when a boy approached my as he did with everyone else in the place. he stood in front of my table and said “Kuya penge ng pera,” the tone is courteous. It must be a day after payday then that I felt generous. Most of the time, I would just say “wala akong pera, sorry”. That time I reached inside my pocket and gave him a five peso coin. After the boy left Nanay approached and sat at the available chair beside me. She told me the boy’s story. I learned that the boy is using the money for “baon” in school, that nanay let him eat the turo-turo everyday, That the boy’s mother is gone and his good for nothing father, as nanay would call him, is going. I don’t know but I feel impressed with the kid. With a life like that, ordinary kids should have given up schooling a long time, but not Tuying. He would go to school even if it means he have to beg his way to it. That was the beginning. I usually join the boy on his table when I come to the place and find him eating there as well (if he is not out begging for some money anywhere else). He talks a lot, but he also takes time to listen. A good sign of intelligence. He loves to joke around. He told me a lot of corny joke that you could only expect from a kid. The jokes eased the loneliness in me somehow. He is street smart, with the kind of life he has, he needed to be.

 

Today, In the middle of consuming my steamy nilaga, as I’ve done a hundred times before, I can’t help but to glanced at every table. Nanay approached my table and sat beside me, like she did a hundred times. She put her gentle hand over my arms and said “kailangan mo na ulit masanay kumain mag-isa tuwing linggo”, I looked at her face puzzled, she have this pained look painted on her usually smiling eyes. She told me that Tuying passed away last thursday, I was in shock. Other datails about Tuying’s passing escaped my understanding. I did not ask any question. All I understood is that he came to Nanay’s place after school with a fever. That Nanay took him to the hospital, That Nanay was there with him during those critical times and his turo-turo was closed. That some of the medicine that Tuying needed is so expensive and the Government hospital doesn’t have it available. It happened so fast, Tuying left this world a little after 4:00 AM last Thursday.

 

The nilagang baka all of the sudden tastes so bland. but what left bad taste to the mouth is that fact that a hundred of Tuyings are lying in government hospitals right now. With no medicines for them in the hospital pharmacy and with no money to buy it with outside. They will go back to search for answer in the only place in the hospital where service is for free, the chapel. Yet even that place won’t provide answers, it provides only hope. And hope is not something you could always hold on to. In Tuying’s case, Nanay could only do so much.

It is depressing to think that while our senate continuously talk about corruption in public television, we still can’t do anything about it. Hundreds of Tuyings are dying everyday because the money that should go to the coffers of the hospitals to buy equipment and medicines went to the pockets of officials who is worthy of public execution. We all know that a crime of corruption has been committed but what other things have we done so far aside from senate inquiry in aid of legislation? None! Our call for change has fallen on deaf ears. Senator’s who have expressed their willingness to run for the Presidency on 2010 is cautious in a making a stand on this issue. Is it to early to Sirs? What hope does the weak and underprivileged of this country have when the good people they believe in has lost their courage to fight for the right cause.

 

What do we have left? what do we have left but ourselves. Let this be an appeal, a call to arms. A call to arm ourselves with enough tenacity to keep fighting for justice when it seem lost. A call to arm ourselves with enough vigilance to keep us grounded from what is right and wrong. A call to arm ourselves with enough prayer to keep us guided. and a call to arm ourselves with enough hope that our heart will stand his ground. A time might come when our patriotism will waiver and our courage will fail, but it it will not be in this time. Not in our generation. A call to arm ourselves with enough fortitude to respond just in case history summon us to come together again.

 

Wake up from this deep slumber, I will…

Stand!

 

It was 4:00 PM. Everyone in PBCom building was in a hurry to go home. Our training class was dismissed earlier than usual. The inter-faith rally has begun. The management is worried of hooliganism, the rest of us was just worried about walking the distance from PBCom tower to the MRT station in Ayala.

I packed my things, picked my back pack ang head towards the exit. speeches ang yells from the nearby Paseo de Roxas greeted me as I stepped out. Headed towards the underpass and was determined to start the long walk.

As we pass through Paseo, Enoch, a co-worker asked me if we could stay for a while and listen to what the politicians are saying. I was really not in the mood for hanging around that day. At the same time, I am not interested in listening to politicians saying what has been said before. The same banana, different day. You just get tired of it. At the same time, it actually feels like watching a comedy seeing Erap egging a President to step down (Whether that president was actually elected by the majority or won the presidency by fraud).  I Said no, but Enoch is persistent. Eventually, I agreed. As we move forward to get a better look at the crowd, I was amazed. It’s a sea of humanity. 

It has been a while since I last attended a protest rally. That was way back college years when I was still an active member of the College Editors Guild of the Philippines (CEGP) Cagayan Valley. Along the way things happen, somehow, you get disillusioned or simply got tired of things. That was the time when you turn your back and moved on.

I was beginning to feel dizzy, I was about to tell Enoch that I have to go, but he’s busy talking with someone. Eavesdropping to their conversation. I overheard that some protesters were unable to join the rally due to different reasons. Some were stopped at Laguna by LTO because of the Jeepneys permit to enter the metro and other groups were stopped because of phoney reasons.

I was thinking, If only the president allows the people accused of involvement in this multi-billion peso scam to come out in the open and try to clear their names, then there is no need for protests like this. Why is the Government so afraid of people coming together? Was it because there no longer any doubt in the mind of the populace that there are truths with Lozada’s testimony. Is the goverment (especially malacañang) beginning to fear its own shadow?

Right then and there, I feel like a college student again. Maybe, if the mind begins to forget, the heart never ceases to remember. Is my respect for my government taking a back seat if I ask myself how much I  love my country? The answer is without a doubt, YES!

During times like this, being neutral is a mortal sin. One needed to know if they are black or white. There is no middle ground for truth.

Enoch looked at me and said ” Tara na, malayo pa lalakarin natin” I looked at him and said, “una ka na bro, Maiiwan muna ako dito”.

Bagsakan na!

Medyo maganda ang gising ko kanina. Bumangon ako mag-aalas singko na ng madaling araw. Himalang hindi ako inaantok. Nag-almusal, naligo, nagsepilyo, nagbihis at lumayas ng bahay na hindi nadidisgrasya. Ayos, so far so good.

Pagsakay ko sa bus, medyo nagsimulang umasim ang tono ng araw. Masuwerte lang at madali akong nakasampa. At least nakaupo pa ako. apat na tao na ang nakatayo sa isles ng bus. Panay pa ang sigaw ng kundoktor ng “Sakay lang! maluwag yan. araw araw ginagamit yan!” naknampucha. Maluwag nga, wala namang maupuan. at isa pa hindi ko naintindihan yung part na araw-araw ginagamit ano kaya yun. (Bwahahahaha).

Pagdating sa cubao, nagkakaamuyan ng ng kilikili yung mga nakatayo sa isle ng bus. Siksikan, halo halo, mayroon nang tsumatsansing, mayroon ding natsatsansingan, at may may mga nagpapatsansing, Humm. sa dami ng tao hindi na maiwasang magkatulakan. along the way tatlong tao ang nabilang kong medyo minalas malas. Dito nagsimula yung trend ng bagsakan sa araw na ito.

• Una, yung kunduktor ng bus, nalaglag sa pagkakakapit sa estribo nung umabante ang bus. (tatang tanga kasi eh)
• pangalawa, Yung mamang nagtitinda ng sampaguita sa timog, bumagsak nang matisod sa sidewalk, yung paninda niyang sampaguita, nalaglag sa estero. (kawawa naman)
• pangatlo. yung trafic enforcer ng MMDA, bumagsak sa motorsiklo nung nagmamadaling sumampa sa motor dahil gustong hulihin yung bus na dumaan sa crossing ilalim. 5:30 ng umaga, ang tawag sa huling ganoon ay hulidap. Kotong to the max. Gumewang yung motor, nalaglag yung mama. (Yehheeyy).

Pagdating to sa labas ng opisina, panay ang dasal kong huwag sanamng bumagsak yung elevator na sasakyan ko. sa 4oth floor ang training room namin, kung nagkataon na bumagsak yung elevator, hindi sapat yung taas na 4oth floor, Siguradong bago ko pa matapos yung dasal na our father ay paktay na ako. sa awa ng diyos nakarating naman ako sa training room ng maayos.

nagsimula ang qualifying exam ng alas nueve, natapos ng alas dose.  Pagka announce ng scores, dalawa daw sa klase ang bagsak. Nak ng bibeng duling, Bagsak na naman. before lunch. dalawang kasama sa training ang nawalan ng trabaho.

Hindi ko lubos maisip kung paano sila bumagsak gayong ipinagmamalaki pa ng isa sa kanila na naperfect niya yung isang unit ng hindi nagrereview. Tinanong ko kung anong items ba yung naperfect niya. ang sagot niya “yung sexual harrassment section”. Paksyet. Sa damin ng pwedeng maperfect, yun pang freebie questions ang naperfect ng hinayupak.

May mga katanungan na hindi ko mahanapan ng sagot.

• Hindi ko alam kung bakit kahit may nalalalag na sa bus, mayroon pa ring mga gagong nananatsing.
• May qualifying exam, yung may kaugnayan pa sa sex ang hindi makalimutan.
• Likas ba talagang malibog ang mga lalake at nauuna pa ang sex minsan kesa sa ano pa man?

Paulit ko man tanungin ang mga bagay na yan, hindi ko kayang tanggapin na ganun nga. hindi naman ganoon. nagresearch ako sa internet, naghanap ng kasagutan sa aking mga tanong.  Kung paano gumagana ang utak ng lalake. Eto ang aking natuklasan.

Virus!

Nagumpisa na ako sa bago kong work. Maganda naman ang mga benepisyo kaya kahit medyo malayo ang site ng unang linggo ng training hindi ako nagrereklamo. Ang hindi lang naging maganda ay ang simula ng aking linggo.

Lunes, pag gising ko sa umaga parang may nakabara sa aking sisinghutan. Hindi normal sa panahong mainit ang sipunin.  Napilitan akong dumaan sa drugstore para bumili ng pagtunaw ng bara. Mahal na ngayon ang decongestant, naisip ko, bakit di na lang buhusan ang ilong ng liquid sosa? mas mura, at sa palagay ko ay mas epektib, kasi yung bara nga sa tubo kayang tunawin, yun pa kayang sipon. di ba? Pero dahil sa may duda pa din ako, kahit mahal ang gamot, sumige na lang ako.

Pagdating ng tanghali, nawala naman ang bara. at least umepekto yung gamot. so kahit papaano medyo umayos ang pakiramdam ko sa training. kinagabihan, pagsapit ng alas diyes, bigla nanaman bumara ang hinayupak na ilong. nagtake naman ako ng gamot. marahil may ibang dahilan. Marahil ay;

• May iskedyul ang oras ng aking sipon
• May appointment lang ang virus sa loob ng aking sisinghutan kaninang tanghali kaya hindi niya naasikasong barahan ang ilong ko.
• Hindi pumasok ang karelyebo niya sa pwesto kaninang hapon
• May lahing call center agent ang hayop na virus, graveyard shift ang pakingshet.
• Hindi mo rin masisisi may additional percentage pag may kasamang night differential eh.

Sana lang ay matapos na ang cycle ng sipon na to. Hindi na nakakatuwa. Ayoko namang dumalaw sa doktor. May phobia yata ako sa amoy ng clinic.  hindi ako makatagal sa loob. Bukas ay sabado, kukunin ko na lang sa pahinga.

Back to Basic

I resigned from may last Job. Wahoooo!!!! I will start working with a new company next monday. Wahooo ulet. Ang sarap magbakasyon, kaso lang napabayaan ko ang mahal kong blog ng ilang dekada. Kaya after the longgggggg hibernation. start na ulet.

Hindi ko lam kung paano magsimula. nakalimutan ko na yata magsulat. Ito ang masamang dulot ng bakasyon, inaagiw lahat pati utak. naalala ko tuloy yung kwento ng pinsan ko dati. kasi daw nakalimutan nung BF ng bestfriend niya yung bestfriend (yung gf ng bf..Malabo ba? yaan mo na.) niya after ng mahabang bakasyon. Nak ng bibeng duling, hindi yun dahil sa bakasyon. malamang dahil yun sa monay na iba ang timpla. pag nakalimutan ka ng BF mo, ibig sabihin nun malapit na matapos ang show. Okay?!!!  Kasi kung iisipin mo ng mabuti, Para mo na ring sinabing tinanggihan ng askal yung hopyang tinapon mo sa kanya, di ba? unless nakatikim ang hinayupak na askal ng Alpo.

Ang hirap mag-isip pag ganito. parang kang lasing na hindi mo maintindihan. Alam mo ang ginagawa mo pero di ka makapag-isip ng matino. Ilang oras kang nakatitig sa monitor pero. Ang mga kasambahay mo nakatingin na sayo, nagaalala na. Siguro naiisip nila nasisiraan ka na ng bait, nakatitig sa blankong screen na parang nagbabasa pero walang nakasulat. Mapagbibintangan ka pang sira-ulo ng di oras. Parang yung lalakeng may problema sa pag-iisip sa probinsya dati. Walang direksyon ang lakad, walang tino and ginagawa. Minsan nabuhusan yun ng beer dahil bumangga sa mesa ng Ihaw-ihaw, basang basa ang pobre. Sa kamalas malasan hinuli siya nung baguhang pulis sa pag-aakalang lasing lang hinayupak dahil hindi deretso ang lakad at sa pagaakalang nagwala ito sa ihaw ihaw at amoy alak. Kinulong hanggang mawala daw ang kalasingan. dalawang araw ang pobre sa kulungan, tinatanong na nung pulis kung ano ang ininom niya kasi dalawang araw na hindi pa rin sober ang hinayupak. Saka lang siya pinalabas nung nalaman niyang baliw yung ikinulong. Bobo.

Tangena, wala talaga akong maiisip isulat. Kailangan yata ng utak ko ang isang matinding overhaul. Maraming Ideya ang naglalaro sa utak pero walang lumalabas. Parang yung gulong ng tricycle ni Maryong Pururut na kapitbahay namin nung maliit pa ako. Tatlong gabi ko din pinagtangkaang pasingawin ang hangin sa pito ng hinayupak na tricycle. Ang Dahilan? Dahil sa pagpapahabol niya sa amin sa aso niyang galing sa impyerno pa ang breed kasi nalaman niyang kami pala ang umuubos sa bunga ng tanim niyang makopa.  Muntik makagat si Kokoy.  Tatlong gabi ko pinagpuyatan ang maghintay na makatulog sila para matanggalan ko ng hangin ang gulong ng demonyong tricycle. Pero tatlong gabi ko nang pinag-aaralan ayaw talagang sumingaw. frustrated talaga ako. Puno ng hangin pero ayaw sumingaw. Sa ikaapat na gabi, di ko na pinagaksayahang paglaruan pa ang pito ng gulong. Tinusok ko na ng kutsilyo. Mas madali.

Ang ganda ng komparison pero ayaw kong gawin yun sa utak ko, hayaan ko na lang ang ideya sa loob lalabas din yan sa tamang panahon. Ayokong madaliin.

Wala talaga akong maiisip isulat. Di bale, bukas susubukan ko ulit.

kwentong aquarium

Sabi nila, ang lamay sa patay ang isa sa pinakamalungkot na okasyong dinadaluhan ng mga tao. Maaring tama, maaring hindi. Pero sa maniwala ka’t sa hindi. Ang lamay ay hotbed ng maraming ideya. Bakit kamo?

• Unlike sa party, hindi ka pwedeng hindi ka pwedeng magpatugtog ng old school rock sa lamay. isipin mo, kasagsagan ng iyak at ngawa ng mga kapamilya, bumibirit ka ng kantang Unforgiven by Metalicca. Hindi ba parang may mali?
• Hindi ka rin pwedeng magsasaway ng modern dance sa gitna. Oo nga, maraming ilaw, pero hindi yun disco lights. ibang ilaw yun, kung mapapansin mo ang amoy, amoy kandila.
• Tambayan ito ng mga sugarol at usisero. ibig sabihin, karamihan sa mga tao rito ay nag gagaling-galingan. Karamihan diyan mahilig magsabi ng, “Sabi ko na nga ba mali ang diskarte mo, dapat yung barahang yun ang itinapon mo, hindi ito”  eh, tangena, ang lakas mag komento pero kaya lang naman naging usisero ang hinayupak kasi natalo na lahat ng pera niya. paksyet, daming salita.

To cut the long chase short, puro salita talaga ang nangyayari sa lamay. konting condlence sa tabi tapos sandamakmak na kwentuhan na ang mangyayari. Sa dami ng gustong magsalita, makakapulot ka talaga ng iba’t ibang ideya. may mga marurunong talaga, meron namang mga nagmamarunong.

Katulad na lang nung isang gabi, dahil siguro wala nang mapag-usapan sa lamay o dahil feeling ko lasing na ako sa dami ng kapeng barakong nainom namin, kung saan-saan na napadpad ang usapan. mula sa topic na kung sino ang pinaka seksing supermodel napunta ito sa usapang hayop. ang baba ng tinunguhan ng usapan.

Nabanggit ko kasi na gusto kong bumili ng aquarium. nabanggit ko rin na gusto ko itong lagyan ng goldfish at janitor fish. Sukat ba namang pagtawanan ako. tangena. paglasing ako sa kape, madali akong mapikon. Pero dahil sa lamay nga ang kinaroroonan namin, hindi ko na lang masyadong pinansin. Tinanong ko kung bakit siya natawa. ang sagot niya sa akin ay “Janitor fish ba ikamo? eh, yun na yata ang pinakatangang isda sa buong mundo eh, bakit ba gustong gusto ninyong mag-alaga ng bobong hayop ha?” dapat daw, aso na lang ang alagaan ko, yung matalinong pet. Sumagot ako, “kasi mababaw lang ako, mahilig din ako sa bobo. kita mo nga, gusto ko ring makipag-usap sa bobong tao, di ba?” kulang na lang dagdagan ko ng “pwede ba kitang maging pet?”.  ewan ko kung hindi niya talaga naintindihan ang sinabi ko o talagang dedma lang ang hayop.

Wala akong pakialam kung bobo o matalino ang pet ko. eto ang listahan ng dahilan

• Hindi ko siya uutusang maglaba
• Hindi rin siya magtuturo ng calculus sa college
• Hindi ko siya uutusang mamalengke
• Ayoko ng pet na may malisya ang tingin sa tuwing nadadapa ako o nalalaglag ako sa hagdan.
• Pet lang ang kailangan ko, hindi mayordoma.

Mas gusto ko ang bobong alaga. Okay????

Naisip ko, malungkot talaga ang lamay.  

Castañas atbp.

Napagkasunduang mag-inuman. walang problema, okay lang sa akin. Ang problema lang naman eh yung pagiging mahina ko sa inuman. tatlong bote ng red horse at siguradong tahimik na ako at ngingiti-ngiti na lang pag kinakausap. 

Maagang dumating ang mga hinayupak. dinatnan ko sila sa bahay nina Annie na nakaupo sa sofa na parang binayaran nila yung renta ng appartment buong taon. mga walanghiya. Hindi ko maisip kung bakit nung napagkasunduang magsimba ng maaga nung pasko, communion na ang inabutan namin dahil sa kung ano-anong dahilan, ngayong inuman ang pinag-usapan, 1 hour before time dumating sila sa lugar.

Pagkaupo ko, binulungan ako ni paul “Ice, pabili ka na ng pulutan” Anak ng bibeng duling, “bakit ako?” tanong ko. kala ko ba ambag-ambag. medyo kinapos daw ang budget. tangena. “wag ka mag-alala, dalawang beses kang pwedeng mamulutan sa bawat lagok mo ng beer” nakangiting dagdag ni Doris. langya, pag minamalas ka nga naman.

Pumasok si Annie sa sala na mag dala-dalang bowl. “kain muna kayo ng castañas, ako nagluto niyan” bungad ni annie sabay lapag ng bowl sa mesa, sabay smile. hindi pa totally nakababa yung bowl sa mesa, ang kamay ni paul nasa castañas na. Kinagat, hinati, nguya pag katapos ay dinura sa palad. “Annie castañas ba talaga to? bakit ganun ang lasa? di ko maintindihan” angal ni Paul. 

Annie: Bakit ano ba ang lasa?

Paul: Masama

Annie: Eh ano ba dapat ang lasa niyan?

Paul: Masarap! teka bakit may sabaw to? at bakit amoy sampalok?

Annie: Natural kasi sinigang ko yan. yun ang sabi nung tindera, isigang daw. 

Paul: Tanga, iginigisa lang yan sa mantika!

Tangena. Di pa ako nakakatikim ng sinigang na castanas, ayokong makatikim, ni ayokong isipin. Napatingin ako kay annie, nangingilid ang luha sa mata, namumula ang mukha. Masamang pangitain to. Dumating sina Dae may dala dalang tilapia. Iniaabot ka kay Annie sabay sabi ng “O eto na, lutuin mo na”. “Lutuin nyo na, tutal kayo naman ang magagaling magluto di ba?” ika nito sabay takbo sa kwarto. Nagkatinginan kaming lahat. Inabot ko kay Paul yung tilapia, “Ikaw na bahala diyan, kaw naman ang dahilan kung bakit nag walk-out yung cook” nakangiti kong sabi. Napilitan itong tumungo sa kusina. Maya maya lang ay narinig ko siyang sumigaw. sabay tawag sa pangalan ko.

Paul: Ice, tangena, buhay pa tong isda.

Ice: Eh di patayin mo

Paul: Paano?

Ice: Dukutin mo yung hasang

Pual: tangena, gumagalaw, di ko kayang dukutin yung hasang. wala na bang ibang paraan para patayin to?

Ice: Lunurin mo na lang?

Paul? Lunurin? paano?

Ice: Ilublob mo sa tubig.

Paul: Tangena, isda to, hindi to mamamatay sa lunod,

Ice: Anong kulay ng mata ng isda, mapula ba?

Paul: Hindi, puti!

Ice: Tama ang hinala ko, malulunod yan, hindi yan marungong lumagoy.

Paul: Pakyu! tatagain ko na lang.

Bumaba si Dae galing sa kwarto ni Annie, umupo sa tabi ko sabay bulong ng, “umiiyak si Annie, hindi lang daw natin naappreciate yung effort niya”. Naisip ko, kung mauubos yung hinayupak na sinabawang castanas, magiging okay ang lahat. kaya naman kahit masuka suka na ako sa lasa, pinilit kong lunukin.  Tatlong piraso na lang siguro ang natitira sa bowl nung bumaba sa annie. Tinanong kung sinong umubos ng castanas, Itinaas ko ang kamay ko, pakiramdam ko pag nagsalita ako, ibubuga ko lahat ng castanas na nakain ko. Tumingin si Annie sa akin sabay sabi ng ’bakit naman hindi mo na ipinagtira yung ibang hindi pa dumarating?” sabay talikod ulit nito papunta sa kusina. Naiwan akong nakatanga.

Tangena, ang hirap magpasaya ng kaibigan.

God by another name

Imagine getting jailed for blogging.

Fouad Ahmed al-Farhan is a blogger that is currently in jail in Saudi Arabia. His crime? he criticized religious extremism. Nice! Say something against this religious zealots and you loose your freedom.  You get a jail time for disagreeing with the politics of the ruling party. Well, for a place like Saudi Arabia, this incident will not be the first time. people get jail time for a lesser reason than blogging about religious extremism and about people close to the saudi Royal family for supporting it. With that said. let me just say; Saudi Arabia is no different to other countries that tolerates religious extremism, they never left the dark ages when it comes to matters of governance. In these countries, human rights is screwed in all sides.

Sometimes I wonder; Is religion a breeding pool for hate? people kill people because of Religion. How many times have we heard the word Jihad or Holy War in our lifetime? Too many that I loose count. It makes me want to puke everytime I hear these words. Using the name of God for terror is a disgusting.

I am a catholic by virtue of my birth and baptism. I was made to believe that Jesus Christ is God before I heard the name of Allah.  I was trained to go to church every sunday. I learned the 10 commandments in school way before I heard the name of Islam as religion. I was in the 5th grade when I learned about the prophet Muhammad in our social studies. But is it my fault that i was born in a catholic community? That i never heard other religion until I was old enough to understand? No. Never.

 Right now, somewhere on the other side of the world. A child named Abdullah is learning the Pillars of Islam. He is listening to someone teaching him the words of the prophet Muhammad. He will listen with all his heart and mind. He never heard of Jesus or Christianity yet but it doesnt matter. It will not make him a lesser man. Its not his fault. We christians doesn’t have the right to criticize his religious upbringing. the same way that our Muslim brothers never had the right to criticize us with ours.

A lot of Muslims, like Fouad knew how to respect religion. They understand that bloods needs not to be spilled to show faith. They openly criticize religios zealots and those that supports it to show that they are willing to cleanse that smudge on their religion that these zealots have shamelessly distorted. I salute them.

Its time to stop this savagery. Religion should not be used to breed such hatred. Enough blood has been spilled because God was called by another name. Enough! 

Free Fouad!

Starting the year with a TAG!!!

Tag Galing kay MAMARU! Sige…eto na. Bente-Bente 

1.) At what age do you wish to marry?

• Ahahaha…. Hahahaha…. Hahahaha… E sa… Hahahaha…. Hahahaha

2.) What color do you like most?

• Lighter shade ng blue. hindi yung MMDA blue ha? dead blue yun kasi sinamahan ng pink ang hayup.

3.) If you have the chance, what would you probably say to your beloved one?

• Bilog ang mundo. Maghiwalay man tayo ng landas, magkikita pa rin tayo sa dulo. Kung napapansin mong binabagalan ko ang aking lakad. Ibig sabihin may tampo ako. Kaya plis lang amuin mo naman ako kahit minsan lang.

4.) Where is the place that you want to go the most?

•  Motel din kaso lang minsan magastos, kaya sa powerbooks na lang, kahit maghapon akong tumambay sa sofa nilang pahirapang makaupo. Okay lang. Libre namang magbasa. New Year’s Wish ko lang, sana bumait na yung isang gwardiyang mukhang tigre dun, sama ng tingin sa akin tuwing pumapasok ako. Alam sigurong makikibasa lang ako at hindi bibili.

5.) Which part of you that you hate the most?

• Chicken Pox mark ko sa mukha. (Magkano ba ang major face renovation kay belo?)

6.) When you encounter a sad moment, what do you do?

• Maswerte akong tao. Hindi ko pinapansin yung problem until darating yung solution. (May awa ang diyos, sana lagi akong kaawaan)

7.) What are you afraid to lose the most?

• Honestly, I’m afraid to lose my inner child. I don’t want to mature in a way na maaring mawala yung magic na yun.

8.) If you win $1 million, what would you do?

• Give it to charity all of it. tangena. plastic ang hinayupak. Ibibili ko ng libro lahat.

9.) If you meet someone that you love, would you confess to him/her?

• Depende… likas talaga akong sinungaling eh , nyahahaha

10.) List out 3 good points of the person who tagged you.

• Mamaru???!!! humm. Makulit, Malandi, Baliw Maganda at Sexy, Ayan, wala ka nang reklamo niyan siguro. :) 

11.) What are the requirements that you wish from your other half?

• Yung honest kasi ako, sinungaling ako eh, kaya sana naman honest para at least may isa sa amin ang nagsasabi ng totoo.

12.) Till now, what is the moment that you regret the most

• People come and go. Some of them matters so much. I regret the times I failed to say. I wish I said what needs to be said before.

13.) Which type of person do you hate the most?

• Mayayabang!

14.) What is your ambition?

• I want to succeed sa work ko ngayon. Sana matapos ko din yung tangenang law school na yan.

15.) What is the thing that will make you think she is bad?

• Hummm. Di ko lam eh. basta ang alam ko cummulative ang scoring system ko sa BAD na yan, halo-halong sama ng loob muna, tapos biglang sasabog na lang, sabay sigaw ng “You’re a very bad person! Magagalit sa’yo si God!”  

16.) What is it that people doesn’t know about you?

• Despite ng pagiging barubal ko, sa loob madrama akong tao. uy pero di ako umiiyak pag nalalasing.

17.) What is your Motto in life?

• Life is a Game, Play it well. (Ang Mahuli Taya!)

18.) Name one of your body part your hubby or boyfriend wife or girlfriend tells you she adores. (Nyahahaha, tangenang tanong to)

• My Eyes (thanks mamaru )

19.) In 2008, do you have a new year’s resolution?

• Sana di nako tatanga-tanga. Ayoko nang abuting ng kamalasan ngayong year na to. 

20.) If your better half is cheating on you, will you forgive him or her?

• Hummm…ewan!

I’m Tagging Koreanmine, Youareyou, Trisha and Jei,

WELCOME 2008!!!!

HAPPY NEW YEAR PO SA LAHAT!!!!

Equals

Ang sarap bumiyahe sa EDSA nung Christmas, Walang traffic, walang kotongerong pulis na nagtatago sa gilig-gilid, madilim kaya hindi kita yung kulay pink na overpass. Ayos. 

Pagkatapos ng party office napagtripan naming ng ibang kaopisina ang maglakad. Wala masayadong tao sa lansangan. Kumpyansa din kami na pati mga holdaper ay nakapagfile ng leave of absence sa date na yun.  Kung ako ang papipiliin, mas gusto kong umuwi at magpasko na lang sa bahay kasama ang pamilya. Sa kasamaang palad, dineclare na critical working day ang December 24 ng gabi sa office. Kaya tangena,by crook or by crook ay pumasok kami sa trabaho. Pasalamat na lang ako na by 11:15 pinayagan na kaming umuwi.  

Yung mga pagkain na inorder sa Max’s, and daming natira. Suspetsa ko pampalubag loob lang yun o di naman kaya ay part ng isang evil experiment ang lahat. Siguro naiisip nila “yaman din lang na papapasukin natin sila sa pasko, subukan kaya nating impatsohin ang mga yan, tingnan natin kung ano ang magyayari”. Sa awa ng diyos, wala namang namatay sa kabusugan. 

Umuwi kaming may kanya kanyang bitbit ng plastic ng pagkaiin. Naisip ko; Ayos! May almusal ako bukas. Pagdaan naming sa may flyover sa Ortigas, nilapitan kami sa isang bata sabay extend sa kamay, humihingi ng limos. Binigyan ko siya ng sampung pisong barya, pagkakuha ng pera tumakbong palayo yung bata, palapit sa ibang taong hihingan ng limos.

Nakakalungkot na may mga ganito pa rin sa pasko, Naisip ko maswerte talaga ako, kasi kahit hindi ako ganoong kayaman, At least nabibili ko yung basic na pangangailangan ko.  May pabaong cash gifts ang kumpanya, meron din namang gift cards at iba pang perks and freebies. Pagdaan daan namin sa may kariton, tinanong kami nung ale kung anong oras na, sumagot si Paul, “Alas dose pasado na po”. Ngumiti siya sa amin sabay sabi ng “Merry Chistmas” , tapos ay bigla niyang tinawag yung batang kanina lang ay binigyan ko ng sampung piso. Hindi naming maiwasan na sundan ng tingin yung ale. Paglapit nung bata, Bigla niya itong niyakap at hinalikan sa pisgi. Hindi naming marinig yung usapan nila pero nakita namain na pareho silang nakangiti na parang nagbibiruan. Hiningi ko yung supot ng pagkain ni Paul sabay lapit sa mag-ina at inabot yung mga supot. Nagpasalamat naman sila.  

Habang papalayo ako sa mag-ina, naisip ko “Gaano ba ako kasuwerte o malas ba talaga sila?” Ako kumpleto nga ngayong pasko, regalo, bagong damit, pagkain pero malayo sa pamilya. Sila, walang ngang pera, hindi nakakain ng maayos pero may yakap at halik sa pisngi, isang bagay na hindi kelan man maipagpapalit sa anuman. Sinong maswerte sa gabing ito?

Napa-iling ako bigla. I finally understood why Christmas is usually defined with the word love. I am not a very religious person but I felt I understood the concept of equality that night. As we pass throught the EDSA shrine, I made a quick sign of the cross. Call it divine intervention, call it whatever you wish to call it, I made a quick prayer and said “tonight, the night of his birth, of all nights, we found ourselves equals. Thank you for the explanation”

Wishing you a blessed yule

 

MERRY CHRISTMAS

and a

WONDERFUL NEW YEAR

To Each and Everyone.

mantsa!

Baba ng tricycle, takbo… pagdating sa may overpass, ikot sa may hagdan. Kung bakit naman kasi sinira ng mga taga MMDA yung kanang hagdanan. Dati naman maayos ang daloy ng tao sa overpass na yun. Hindi katulad ngayon na halo-halo ang amoy dahil siksikan ang taong paakyat panaog sa iisang hagdan. Minsan tuloy naiisip ko na parang sinasadya lang ng mga taga MMDA na sirain yung mga inprastraktura na maayos para may mapaglibangan sila. Pagdating sa taas ng overpass. anak ng bibeng duling… siksikan pa rin sa dami ng nagtitinda. habang papalapit na papalapit ang kapaskuhan parang kabuteng nagsulputan ang mga nagtitinda ng kung ano ano. halos walang madaanan ang mga tao. ako naman parang nagtitinikling sa mga panindang nakakalat.

Asa kalagitnaan na ako ng mahabaging overpass nang biglang may nagdatingang pulis. Medyo gumilid ako ng konti, alam kong habulan na ang kasunod nito. Ang mahuli, taya. pero ohmaygad, I was wrong. Tiningnan lang sila ng mga tindera, sabay tanong sa mga lalaking nagkumpulang parang bulbol sa isang banda, “asan si omar? tawagin mo, sabihin mo andito na ang mga kubrador”. sigaw nito. kubrador? parang hueteng lang ah. feeling ko masaya ang kasunod na mga mangyayari kaya minarapat kong magstay por a wayl. Dumating yung Omar, nilapitan yung mga unipormadong pulis sa gilid, nagngitian, kamayay, bulungan. hinihintay ko kung may beso-besong kasunod, wala. maya-maya ay lumapit si omar sa isang babaeng tindera na may kalong kalong na bata. “O ikaw na lang ang di nagbibigay ng parte mo” bungad numg Omar, sumagot yung babae na wala daw siyang pera. “magbigay ka na kasi para makapagtinda na tayo ng maayos” sagot ulit nung Omar. tangena, kung ang binebenta mo lang ay mga gamit na sapatos at may pinapakain kang pamilya, isa lang ang isasagot mo dun sa Omar. “Wala akong pera”.

Lahat gustong kumita ngayong kapaskuhan, sadly, pati mga pulis kasali.  Hindi ko matake yung eksena, bumaba na ako.

nakasakay nako sa bus, di pa rin maalis sa isip ko yung itsura nung tindera. mali yung ginawa nilang pagtitinda ng wala sa lugar pero gusto lang nilang kumita kahit papaano. Biglang huminto ang bus, may sumakay, naknang…pulis nanaman. At sa kasamaang palad, tumabi pa sa akin ang hinayupak. Lumapit ang kunduktor para maningil ng pamasahe, Hindi tuminag ang gago, ni hindi man lang nagkunwaring bubunot ng pera ang walanghiya. Hindi nagbayad. Nasa kasarapan na ng biyahe nung bigla akong naramdaman na may sikong nagpapapansin sa taligiliran ko, tumingin ako sa katabi kong pulis, nakangiti ito sabay nguso sa babaeng naka mini skirt sa kabilang upuan, Ngiting aso ang hinayupak na pulis, bumulong ng “ang sarap niyan parekoy” sabay punas sa nguso. Gusto kong sumigaw ng “Manyakis!!!!”

Nakakalungkot isipin na may mga pulis na mas malakas ang loob gumawa ng kalokohan pag naka uniporme. Nakakawalang respeto. may mga kakilala akong pulis na ang tingin sa kanilang uniporme ay sagrado. Meron namang mga walanghiya talaga. walang galang sa sariling uniporme. nakakadiri, Madumi. 

Pagdating sa may Farmers Market, huminto ang bus, tumayo yung pulis sa upuan para bumaba, tumayo na din ako, habang sinusundan kong pababa yung pulis, hindi ko napigil, pinagpag ko yung bandang likuran ng uniporme niya, tinanong niya ako kung bakit; sumagot ako.

Ice: Ser, uniporme nyo, may dumi

Pulis: Sige nga parekoy, paki pagpag nga ng konti

Ice: Pinagpag ko na ser, ayaw matangal, mantsa.

Pulis: Tangina, di bale, thank you

Sa isip-isip ko, “tangina nga ser, tangina nga!”

————————————– P.S.—————————————

with that said, isn’t it nice if this happens once in a while?

My first blog award. :)

Blog of the Month Award courtesy ni mommy witchy, First blog award ko. Isang Pulitzer for blogging at isang Nobel Peace Price for literature na lang ang kulang at kumpleto at masasabi kong may blogging eerrr bragging rights na tong site ko. Thank you mommy witchy. :)  you’re the best.

I’m sharing this award to Abad. Nawa’y sa pamamagitan ng award na ito’y mapilitan kang magsulat ulit. nyahahaha.

Back to work

Kahapon habang nag-eempake ako ng gamit pabalik ng Manila, parang ang bigat na pakiramdam ko. Kung iisipin mo nga naman ang stress na daratnan mo dun, Santambak na paper works, Galit na boss, Mga taga MMDA na mukhang hindi naliligo… tipong mapapaluha ka talaga.

Sa ilang araw na nabakasyon ang katawan ko sa probinsya, parang nakapagrelax ako ng husto, ang masama parang ayoko nang magtrabaho, Asar. Kinausap ko ang sarili ko para kumbinsihing umayos na, kailangang bumalik sa manila para maghanap-buhay, sa maniwala ka’t sa hindi, nagdadahilan pa sa akin ang hinayupak. Kung tutuusin mo naman, para sa akin, medyo may rason naman ang dahilan ng kausap ko sa salamin. kaso lang lang hindi sapat. Kesyo ayaw na daw niyang sumakay sa kalawanging bus, ayaw na daw, makaamoy ng mabahong urinals sa side walk, Ayaw na daw ng lansangang amoy usok. Ang arte ng hayop. 

Okay lang naman ang manila, andito ang maayos na trabaho kahit medyo stressful ang buhay. kaya lang naman stress-packed ang metro kasi sa byahe pa lang pagod na ang mga mata mo sa nakikita mo. Ang pinaka-ayaw ko lang dito ay yung mga pulitikong show-off. Yun bang tipong campaign period araw-araw sa dami ng tarpauline sa nakasabit sa mga linya ng kuryente at telepono. yung mga tipong; Pakubetang handog ni Counselor XXX, or Paututan ni Meyor XYZ, Rolling office ni Vice Mayor. Congratulations kay Brgy Captain Juan Galing kay Konsehal Pedro. Lugawan ni Kaka, Happy Fiesta Next Year, en so on en so port.  Imbes na makatulong tong mga pulitikong ito na mapaganda ang manila, sila ang unang nakakasira. Eh kung siguro bibilangin natin ang accumulated cost ng mga tarpauline na yan pwede nang magpakain ng ilang pamilya sa isang buwan.

Idagdag mo pa sa listang yan yung mga kulay dead-pink (as in walang kabuhay-buhay) na overpass at ang hopeless na mga poste ng MRT na nilagyan ng chicken wire para subukang tamnan Cadena de Amor, Kung papansinin mo ngayon, yung mga chicken wire kulay itim na dahil sa usok, yung mga kadena de amor, malnourish. hindi makagapang dahil sa tamlay.

Magkagayon pa man, hindi yun rason para hindi ako bumalik sa trabaho. Kailangang makumbinsi ko ang sarili kong lumuwas ng manila, kundi tanggal ako sa trabaho. Pero lubhang matigas talaga ang ulo ng hinayupak. Nung hindi ko na mapigil, Tinitigan ko siya sabay sigaw ng “Pag hindi ka umayos, iiwanan kita dito.”

Sa awa ng Diyos, pumayag naman.

First Wave!

Today is my first month with wordpress. So allow me to give you my numbers, 34 Entries, 229 Comments, 1,934 Hits and a whole lotsafun. Not bad for the first month.

Honestly, madali akong magsawa, yung friendster account ko, close na yata, yung neopet kong si Azrium marahil ay patay na kasi hindi ko napapakain, yung Playstation sa bahay, malamang inaamag na sa gilid kasi ilang beses ko lang ginamit. Sa Blogging… Andito pa din ako. This must be love. nyahahaha.

I’m not new with writing. I’ve been writing since God knows when. But blogging is something on the personal side for me. No pressure, no editors to dictate what I needed to write, No deadlines at higit sa lahat… Pwedeng magmura. , ang sarap.

I use to have a blog when I am still using friendster. kaso lang it doesnt have the “It” kaya tinigilan ko, then a friend introduced me to wordpress and here I am, 31 days later, parang kinakamot pa rin ang talampakan. may kiliti pa.

Sabi ng ni baddodles sa first comment ko sa blogsite niya, “tagay muna fpj” hummm, bakit nga ba hinde, sige nonoy, i set mo, mamam tayo. 1 month nako dito, yeheyyy!!!`

May Tama Ka!

I hit the bed around 11:30 PM. Medyo inaanticipate ko na na magiging maganda ang araw bukas. Kailangan ko nang magpahinga. Siguro umabot din ng 15 minutes bago ako nakatulog. Ayos na sana ang lahat nang bigla kong maulinigan na tumunog ang aking cellphone. Dahil nga sa inaantok na ako, hindi ko na lang pinansin. Medyo papikit na ulit ang mata ko nang tumunog nanaman. this time, tatlong sunod sunod na text. Sinundan ng miss call. Biglang napamulat ako, tumitig sa kisame, Anong emergency kaya ang nangyayari at sa ganitong disoras ng gabi ay nakuha pang magpatunog ng cp ang hinayupak.  Takbo ako sa cp, binuksan ko ang message; Tol’ emergency!  tumatanda ka na. bwahahaha. happy birthday!!! painom ka. Napangiti ako. parang hudyat naman yung aking perfect smile para magsipasukan ang message sa cp ko. May galing sa kapamilya. mga kaibigan, kamag-anak, past girlfriends mga tambay sa kanto at yung baranggay tanod sa kabilang ibayo.

Naisip ko, oo nga bertday ko na nga pala… Ano bang maganda ang nagawa ko sa nakaraang buong taon ng buhay ko? May mga nagawa akong mabuti at tama para sa kapwa ko this past year? Naglilinis na ako ng kuwarto ngayon, naghahanap buhay na ako ng marangal (Ayoko na ulit bumalik sa buhay ng pagiging kubrador ng hueteng, nyahahaha… joke). pero hindi ibig sabihin noon na okay na ako. Kahapon iniisip ko kung anong dapat kong gawin para maging makabuluhan ang araw na to. Hindi ko naisip na maaga itong mag-uumpisa.  Maya-maya ay nakarinig ako ng katok sa baba. dali-dali akong bumaba. pagkabukas ko ng pinto. nagulat ako sa aking nakita. Mga kaibigan ko, ang unang tanong nila, “may yelo ka ba diyan? mainit na tong san mig light, yung letson manok, malamig na, alas diyes pa kami nakatambay sa kanto, bakit ba ang bagal dumating ng alas dose pag-ikaw ang nagbebertdey?” natawa ako. Naisip ko, “siguro nga may nagawa din akong tama sa buong taon, kasi kahit papaano, may mga nakakaalala at nagmamahal pa din sa akin” 

Transcendence!

My entire body is still sore from the long travel home. My left elbow, The one I dislocated some couple of years ago is aching due to the weather of Cagayan and partially due to some stupid reason when I fell off my seat inside the bus.  Its a trip I’d rather forget in a day worth remembering. It is the day when Badoodles and His Bebe would exchange wedding vows.

I arrived at the Tuguegarao Cathedral at around 6:00 in the evening. The entire ceremony is about to kick off. The sponsors are ready for the entrance. I saw Badoodles standing infront of the pack. His face broke into a smile as he saw me approaching. But make no mistake, he is nervous. but come to think of it, who wouldn’t be nervous in their wedding day?. After a few laughs and some male-hormone-induced-verbal-fencing, I left him alone so he could do his thing.

I was standing alone at the back when I noticed that I wasn’t really dressed for the occasion. It is a formal attire accassion and guess what I was wearing. A rock shirt, jeans and a chuck taylor. Stupid me. 

The ceremony is about to begin when the videographer asked me if I could help in opening the Cathedrals massive door. I asked what for? the door is already open. He said it’s for the effects later. The door would open and Jude will walk slowly towards the altar. I said “Ok. I’ll do it”. They closed the door when the wedding march began. Me and the guy in a polo shirt stood behind the doors. I peep through the gap to see if other people are still outside, Instead I saw the bride standing on the other side, too close to the door. She appears calm but she’s breathing deeply. I whispered through the gap.

Ice: Relax, everything will be fine.

Jude: Who’s that?

Ice: Just relax, its your day. You’re beautiful.

Jude: Ron? is that you. hahaha Ikaw nga, good you can make it.( she recognized my voice)

Ice: Didn’t I tell you I won’t miss this for the world?

Jude: Dapat lang! Dapat lang!

It’s then when the videographer gave the signal to open the door. Then their Magic moments began. It was a walk that could have taken eternity to walk. I was there when it all began. Jude was a friend and classmate during my Paulinian days in Tuguegarao. Badoodles on the other hand is a friend since my Louisian days (school hopping was my hobby then), He was my first editor-in-chief in the Louisian Courier. We’ve been in countless absences together. Series of bull session, spent hour in panciterias, we debated against each other during provincial debate series, shared secrets, went to conventions together, we entered the lair of the Cordillera Peoples Liberation Army together (along with Waki, ehem, Waki) for an interview and also because no school paper has done it before, we even worked in the same company after college days. if someone would ask me to describe badoodles during those days, I would definetely tell them “Ink runs in his veins”. He maybe, just maybe the best Student Editor that ever held the the top post of the Courier, Even better than me (considering that I thought myself to be the best editor already, nyahahaha).

Their wedding also became a sort of reunion for old school paper friends, Liza was there, so is Lance and Sofi and Jose. Javi and Maeng was also in attendance. The old naughtiness just began working its magic again as if no time was lost. It was fun. It’s always good to have old friends around.  As the couple exchanges vows, I just can’t help but utter a silent prayer for them. These are good people who have some flaws like the rest of us, but still good people. They deserve to be happy. I whispered “Please make it work for them. With all my heart I want them to be happy. These two individuals are my friends”. I am happy for them.

And when I told them that I won’t miss their wedding for the world. I meant it.

 

(The photos are blurry but it served my purpose. Its not for me to show everything. If the couples wishes to show it to the world. It’s their option, afterall, It’s their moments)

Horror Bus

“pre malapit na kasal ko. wag mo akong dramahan ng ‘i won’t miss it for d world’ kung wala ka namang balak pumunta. haha. wag ka ding magrerequest ng stag party, kung meron man, e bring ur own. saka pag nagregalo ka, ibalot mo din tulad ng sa christmas program nyo”

Ito ang simpleng message ni badoodles na kunyari ay comment. Sabi ko naman ulit ‘i won’t miss it for d world’. Kaya kahit halos hindi pwedeng umuwi, pinilit ko talagang umuwi. Honestly, hindi ako nahihiya kay badoodles, sa dami ng katarantaduhang pinagdaanan namin niyan, nawala na ang hiya ko sa kanya. Nahihiya ako sa bebe niya na naging kaklase at prend nung college. Kaya nagkumahog akong umuwi. Napilitan tuloy akong magsakit-sakitan nanaman para sa D-Day nila.  Tawag sa offis at sinabing may sakit ako. Nagtext si Manager, “Okay, basta dalhan mo’ko ng pasalubong na Medical certificate pagbalik mo ha?”. Ayos na! ‘di lang ako sigurado kung san pwedeng bumili ng medical certificate pagbalik ko.

Alas Siyete ng gabi ng makarating ako sa terminal. Wala masyadong tao kaya okay lang. pagkasakay ko ng bus, binuksan ko ang bag ko para kunin ang aking mp3 player. Isinasalaksak ko na ang mga earbuds ng player nang mapansin kong parang may mali sa bag ko. Paksyet…Nakalimutan ko ang aking jacket. Takbo ako sa konduktor ng bus, Tinanong ko kung malamig ba ang aircon dito kasi wala akong jacket, Sumagot siya, “Hindi, parang hindi nga airconditioned bus to eh” ayos, bulong ko sa sarili, At least okay lang.

Palabas na ang bus sa NLEX nung medyo nakakaramdam ako ng ginaw. Parang nagkakaroon ng moist ang mga bintana. Masamang senyales. Pagkarating namin sa Nueva Ecija parang umuusok na ang bibig ko tuwing humihinga ako. Tangena, Tama yung hinayupak na konduktor, Hindi nga airconditioned bus ang nasakyan ko, Walk-in freezer ang hayop! Di nako mapakali. Naisip ko, siguro kung maitutulog ko hindi ko masyadong mararamdaman and ginaw. Mahirap makatulog pero unti-unti din ako napapaidlip. Okay na sana ang lahat nang biglang may kumalabit sa siko ko, yung matandang asa kabilang upuan, tinatanong niya ako “Iho, malapit na ba tayo sa Santiago?  Huwaaaa!!! Sabi ko “Nay, asa Nueva Ecija pa lang po tayo. Sa kabilang panig ng mundo pa po ang Santiago.

Pagkarating namin ng Aritao, Nueva Vizcaya, bumaba ako para kumain, Sa pagkakataong yun ko lang nalaman ang kahalagahan ng stopover. Nakita kong may ibinebenta silang kumot. Light brown ang kulay. Kahit duda ako sa kulay nung kumot, binili ko na din. Pagbalik ko sa bus, binuklat ko yung kumot, tinabihan ako nung isang lalake sabay sabi ng, “Bro pwedeng pa-share ng kumot, mukhang malaki naman”. Anaknang… Malaki!!! Isang dipa kwadrado lang yung kumot, malaki??  Naisip ko na lang “Siguro pag frozen na ang kalahati ng utak mo, lahat ng bagay malaki”  Pagkaupo namin, sabi ng kumag “Ang lambot nitong kumot pre, sarap haplusin saka cute ng kulay, Light Brown” Sabi ko, “Puti dati yan!”, nagbabakasakaling mandiri ang hinayupak, walang reaksyon. pagminamalas ka nga naman.

Pagdating namin ng santiago, laking pasasalamat ko nang bumaba yung lalake. At least solo ko na finally yung kumot. Pero kahit mag-isa na ako, di pa rin maawat ang lamig ng bus. Pinatong ko ang paa ko sa upuan, niyakap ko ang aking back pack sabay namaluktot sa upuan, sabay takip ng kumot. Medyo maganda ang resulta. nakaramdam ako ng konting init. Ang sarap na ng tulog ko ng biglang pumreno ang bus. Napansin ko na lamang na asa sahig na ako ng bus. Bumagok ang siko kong nadislocate dati sa kaharap na upuan. Napaluha ako sa sakit. Sumigaw yung driver “Ano yung bumagsak?” Sumagot ako. “Yung pack pack ko!”Pagdating namin ng Tuguegarao, bumaba akong hawak-hawak ang siko ko. Tinanong nung konduktor, “Ano yan rayuma!” Sumagot ako “‘lul, rayuma? sa siko. rayuma? Bumagsak ako kanina” Natawa siya, “Akala ko ba, back pack yung bumagsak?” Oo nga, back pack nga! bumagsak, kasama ako! Pasakay na ako ng tricycle nung humabol yung konduktor, hawak niya yung kumot. naiwan ko sa loob, nagpasalamat ako sabay bulong ng, “pre’ dapat siguro, ipabless nyo na yang bus nyo. nuknukan ng malas eh” tumawa lang ang hinayupak.

—————— P.S.

Dear Badoodles,

Reregaluhan sana kita ng pridyider kaso lang mahirap balutin yon. Masyadong malaki. Yaman din lang ng gusto mo ng may balot, reregaluhan na lang kita ng baso bukas (yun, kaya kong balutin).

Ice 

Boksing!

Mahilig akong manood ng boksing, kahit hindi si Pacquiao ang lumalaban basta alam kong match ang bugbugan, pasok ako diyan. Last sunday nung laban mi Hatton at Mayweather, kahit puyat pa ako sa trabaho, pumunta pa rin ako sa Megamall para panoorin ng live ang laban. Hindi ako sosyal, Wala rin akong galit sa pera, kaya ko pinanonood ng live yung laban dahil gustong kong matulog ng maaga-aga. Pagka kasi sa telebisyon mo pinanood laban,libre nga pero aabutin ka ng pasko bago ka makatulog sa dami ng komersyal.

Nung nakaraang linggo, 9:00 AM, kahit mga sales clerk pa lang ng Megamall ang pinapapasok, kumpyansa ako dumeretso sa pinto. Tinanong ako ng guwardiyang mukhang bulldog kung saan daw ako pupunta. Sabi ko “Nood ng boksing” sabay turo sa direksyon ng sinehan. Tinitigan niya ako, Para akong hinuhubaran ng kanyang mga tingin. ‘Di ko na hinintay na umabot ba sa hinlalaki ko sa paa ang tingin niya. Tinanong ko na siya:

Ice: Bakit? ‘di ba may boksing ngayon?
Bulldog: Alas Otso ang umpisa, Bakit ngayon ka lang?
Ice: Bakit bawal bang pumasok ng nag-umpisa na ang palabas?
Bulldog: Hindi naman ser. asan ho ang ticket ninyo?
Ice: Hindi ba may nagtitinda ng ticket sa taas?
Bulldog: Bibili pa lang kayo?
Ice: Bakit bawal ba? teka…teka nga muna? bakit ba ang dami mong tanong?
Bulldog: Ginagawa ko lang trabaho ko ser?
Ice: Ano ka ba dito? Guwardiya o Guidance counselor? Bakit mukha ba akong holdaper?
Bulldog: Hindi ho ser (tapos dinugtungan ng pabulong na) mukha lang kayong walang pambili ng ticket.

Anak ng bibeng duling. Ang laking insulto yon sa pagkatao ko. Tatanggapin kong tawagin niya akong mukhang holdaper, kasi alam kong walang katotohanan yon. Pero ang sabihin niya wala akong pera, tangena naman! Hindi yun kayang tanggapin ng pride ko. Ika nga ng mga Kano; “You don’t have to rub it in” Masakit ang totoo eh.

Bago pa ako tuluyang mapundi, dumeretso na ako sa loob. Bumili ng ticket at pumasok sa sinehan. nagulat ako sa palabas. paksyet… CARTOONS!!!! Nilapitan ko yung babaeng nag-aasist sa loob ng sine, tinanong ko kung tama ba ang sineng pinasukan ko. Sabi niya “Tama po, Mayweather at Hatton po ang palabas” sumagot ako, “Pasensya ka na ha? di ko alam kung dala lang ito ng antok ko, pero bakit mukhang sina Wiley Coyote at si Road Runner ang nakikita kong naglalaban” Tumawa siya, Wala pa daw feed. boksing daw ang ipapalabas talaga. para lang daw hindi maiinip ang mga tao. Nakahinga ako ng maluwag, Akala ko Road Runner na ang tingin ko kay Mayweather.

Umupo ako malapit sa isang matanda na mukhang mahilig mamikon (My kind of guy, nyahahaha). Ang lakas makasigaw ni lolo, “Hoy mga hudiyo. akala ko alas otso ito magsisimula? bakit cartoons ang pinapalabas ninyo?  hindi yan ang binayaran ko. Boksing na!!!”. Napangiti ako. Mukhang narinig siya ng Operator, biglang nawala yung palabas na cartoons. tapos lumabas yung station ID ng ABS-CBN, Sa background may naririnig kang sound, Parang dalawang taong nag susuntukan. naririnig mo yung gloves na tumatama. Boksing!! kaso walang nakikita sa screen. Sumigaw na ulit si lolo. “Hoy mga animal!! Nag-umpisa na, asan ang picture? #@%&@$#*^%$#!!!!!!”  Yung background ng boksing lalong lumalakas, Para kang nakikinig ng radio, Puro sound lang. Mabuti pa nga yung drama sa radio, at least alam mo ang nangyayari kasi sasabihin ng bida ang kanyang ginagawa, Parang ganito

Bida: Susuntukin kita sa mukha, Eto ang sa’yo, huh naka-ilag ang hayop
Kontrabida: Hahaha, Nakaiwas ako, ako naman ngayon ang susuntok, eto ang sa’yo,
Bida: Tinamaan ako sa mukha. hidi ako naka-ilag.
Kontrabida: Hindi ka nga naka-ilag!

Sa sineng puro sound, walang ganoon, hindi mo alam kung sino ang tinamaan at kung saan tinamaan. makakafrustrate. Yung lolong katabi ko. pikon na pikon na. Bigla itong tumayo, tumingin sa projection booth sabay sigaw ng “Hoy animal ka, Ibalik mo na lang ulit sa cartoons kung yun ang gusto mo! wag mo lang pahirapan ang kalooban ko ng ganito” Nyahaha. kung sa bahay ako nanood, walang dramang ganito.

An 11 Peso Christmas Magic

Medyo frantic nanaman ako. Alas nueve ang pasok pero 8:30 na asa megamall pa rin ako para bumili ng regalo para sa aming Project; Christmas Smile. Asa climax na ako ng tulog ko ng bigla akong bulabugin ng tatlong sunod-sunod na txt message galing sa aking mahal na manager. Parepareho ang messages, tatlong beses lang isinend para wala akong excuse na hindi ko natanggap ang text message - Plis don’t forget to bring your gift for our gift giving at the orphanage. Ohmaygad,  nakalimutan ko totally. Hindi tuloy naisama sa budget ko. Nagtext back ako, sinabing wala na akong pera. ang text back niya sa akin “‘lul mo, kahapon mo lang nakuha ang 13th month pay mo ah, basta bumili ka “

Ang mamahal ng mga toys sa toy kingdom. Pero dahil sa wala na ngang ibang choice, late na ako, walang ibang mabilhan na malapit, sumige na ako. P399.99 ang worth ng toy. Medyo umaray ang bulsa ko. Hindi ganoon kalaki ang halaga kaso wala lang talaga sa budget. Siguradong pansit canton ang lunch ko ng mga ilang araw nito.

Hingal Kabayo ako dumating sa ofis. Late pa din ako ng 5 minutes. Pohtek. Pagdaan ko sa cubicle ni Mommy Thelma, bigla itong pumito sabay sabi ng “Wow, sarap mong maging ninong, Toy Kingdom. Ako sa bangketa ko lang binili ito. siksti-payb pesos lang” Natigilan ako. P65.00, naknang bibeng duling akala ko ba…?. Sabi ng iba, binibiro lang daw ako nung sinabing P300 up ang worth. Ako naman itong si tanga, naniwala naman. Ang sama sa pakiramdan ng pinapasakay na sa kasamaang palad ay sumakay naman.

Tinanong ako ni manager kung bakit daw hindi ko binalot ang regalo ko. sabi ko “Gusto mo balik ako sa mega, ipabalot ko” tapos sabi ni Mommy Thelma wag na daw kasi medyo napamahal na ako sa presyo. Pumayag naman si manager. Ibibigay na lang daw na ganoon.

Naisip ko tuloy nung bata ako, wala akong laruang mamahalin. Kadalasan bigay lang ng mga tita. kung bilhan man ako ni mama, yung siguradong may sobrang pera talaga. sa tuwing pasko lang ako madalas nagkakaroon ng bagong laruan. Naalala ko yung excited na bata sa tabi ng Christmas tree na halos hindi mahintay ang christmas para buksan ang regalo. Binibigyan ako ng pera dati pero iba ang feeling ng magbukas ng regalo.

Bigla ako tinamaan ng kung ano. alam kong hindi yun konsensya kasi wala ako nun. pero tinamaan ako. Bigla akong bumaba. Bumili ako ng gift wrapper at scotch tape sa Mini Stop,  additional 11 pesos ang nabawas sa pancit canton money ko. pero hayaan mo na, alam ko kung anong magic ang kapalit ng 11 pesos ko. Tumingin ako sa langit habang bumubulong ng “Lord, additional pogi points ‘to ha?”

Streets of Manila Chronicles: MMDA Urinals

Hindi ko alam kung tama ang pananaw ko sa buhay o talagang ipinaglihi lang ako sa sama ng loob. Kasi ang dami ko daw napapansin na hindi na dapat pinapansin. Ang problema naman kasi. Parang Palaging kontra-pelo ang mga pinaggagawa ng mga taong dapat sana ay gumagawa ng paraan para gumanda ang mga lansangan dito sa Metro Manila.

Una sa listahan ko mga MMDA Street Urinals, Tama ang Ideya, mali ang application. Naranasan mo na bang dumaan sa tabi ng public urinal? kung hindi pa, subukan mo minsan, babaliktad ang sikmura mo sa panghi. naknamputsa naman kase, sa inaraw-araw na ginawa ng diyos, daan -daang kalalakihan ang nagbubuhos ng sama ng loob sa urinal na yan pero once in a blue moon kung malinisan (kung nalilinisan pa). Kaya tuloy sa tuwing dumadaan ako tabi ng mga urinal, sinasabihan ko ang sarili ko ng paulit-ulit “Wag hihinga, mabaho ang kubeta, wag hihinga baka ka masuka!”

Isa pa, Nagiging paboritong tambayan ang Urinals na yan ng mga hinayupak na perverts.  Ang aking peyborit bespren na si Annie nabiktima ng pervert sa urinals na yan.  E paano ba naman, may sapat silang rason para ilabas sa kanilang mga pototoy sa kinalalagyan. (alangan naman umihi sila na hindi inilalabas yun) ang problem asa gitna ng mataong lugar ang urinal na yan at walang sarado ang pinto. Dumaan si Annie sa tapat ng pinto ng biglang may sumitsit sa kanya, paglingon niya “SURPRISE!”, tangena.  Sabi ni Annie “It felt like I was devirginized all ober agen” Sagot ko naman “Away mo nun, You get deveriginized like once in every week?”  Pero regardless sa feelings ni Annie. Maling mali talagang maglagay ng ganyang urinal sa mataong lugar. 

Wala ring namang pinagkaiba, Ang tao kung talagang bastos, Iihi na lang sa pader yan kahit saan. Ang tao pag may breeding, Maghahanap yan ng palikuran para makaihi. Ang daming CR sa metro. Meron sa mga bus terminal, sa mga food chains, sa mga resto, sa mga malls. hindi naman bawal makiihi sa mga yan. Sa paglalagay ng urinals sa kalagitnaan ng pampublikong lugar  ay masakit sa mata, bukod sa kulay pink ang hinayupak, para nageencourage pa ito ng masamang ugali sa pag-ihi kung saan saan.

Of Chills and Soul

I woke up around 4:00 AM. My XM Radio Online was playing Christmas carols. But something is missing. I am wearing shorts and an old sando, and it doesn’t feel right.  It feels like I am missing a part of my very soul.

I grew up north,  In Tuao,  Cagayan Valley. Probably around 99.98% of the Filipinos haven’t heard the place. It’s a small laid back  town  near Tuguegarao City. Home to more than 26,000 people.  If you happen to visit the Basilica Minore of the Lady of Piat, you will notice that the Basilica is overlooking sleepy old town that stand humbly between the mighty Cagayan River and the majestic mountains of the Kalingas and the Apayaos. That place is Tuao. Home of my childhood. Whose sun kissed soil was forever witness to centuries of perfect sunsets and of countless mist embraced dawns.

December is the time of the year when I usually drown myself to 3 layers of blankets and piles of pillows. When even the crickets would not sing their song because of the cold. When I feel happy lying in the dark listening to Christmas carols buried beneath the blankets.

Manila is whole different world for me. Though I’ve been here for a couple of years now. Manila is beautiful as it is stressful.  I miss the morning fog of Cagayan. It’s chilly wind at dusk and the care free smiles of its people.

Every night, as the bus, taking me to work, was passing through Quezon Memorial Circle, where the trees stand proudly amidst the chaos that was Elliptical Road.  I open the window and closed my eyes. I allowed the cool air to caress my face. I let the sensation take me to another place. Back to Cagayan, where the December chill could freeze ones soul into a state of childhood forever.

 Ahh… How I yearn to be home.

College Poems

Reading old inks

weathered papers touching my palm

old words written

fashioned during empty nights

old college poems

by old students all gone on

old rhymes I’ve read before

old rhymes I’m reading again

old memories flooding back

new smiles forming in

old names remembered

old places revisited in the mind

sometimes you’ll just wonder

though good new poems

printed on brand new pages

sound good and refreshing

it is those moments

embodied in those old college poems

I always come back to

Mood Swing

I don’t know. I just feel nostalgic during this time of the year. I love to listens to songs I usually listen to when I was a bit younger.  That’s the reason for the song on the side bar. It may sound corny, but you’ll see some changes on the tone of this site this yule. (some lang. hehe)

 Blog ko ‘to, wag walang mangealam!

Nosebleed

Bakit kasi complicated ang ang salitang Ingles? hirap na hirap tuloy ang iba na mag express ng kanilang mga gustong sabihin. Pohtek naman kasi ang kanilang mga accent, parang naghohoneymoon ang dila mo sa dami ng posisyong ginagawa. Minsan kailangang nakadikit ang dila sa harap na ngipin, minsan kailangan namang nakadikit sa ngala-ngala, langhiya naman, kulang na lang sabihing “lunukin mo ang dila mo and then say apple…aaappplllleeee.

Naalala ko tuloy yung isang kasama ko sa call center dati. ang ganda ng usapan nila ng caller sa umpisa. May pa “how are you today?” pa ang hinayupak sabay labas ng gilagid.  tapos biglang nagbago ang timpla ng kwentuhan dahil sa isang word lang. ganito ang naging takbo ng usapan.

Dang: Helo mam jas por beripikeyson, may I ask por yur address?
Mrs. Smith: Oh that would be, 15 Fairway Drive
Dang: In wat city mam?
Mrs. Smith: That would be in Palm Beach, Florida
Dang: Oh waw, Palm Bech
Mrs. Smith: No no no. Its Palm Beach
Dang: Okay Betch!

Ang kinalabasan? Pinatawag ng kostumer ang supervisor. Dahil lang sa betch na yan.

Mayroon din akong kasama na kung mag phonetics ay mapapamura ka talaga. Bigyan ka ba naman ng phonetics na “P for Papa, F for Fafa, B for Baraccuda, Q for Cucumber” Tingnan lang natin kung hindi ka maghanap ng bonamine dahil sa hilo.

Tapos nung isang gabi, yung bago naming kasama sa office biglang lumapit sa akin sabay entrada ng: