hangman

Walang magawa sa bahay. Dinampot ko yung inaamag nang diyaryo sa ilalim ng lamesita. Pinagpag ang alikabok sa papel. sumandal sa sofa sabay tingin sa front page. Pohta…mukha ni Gloria. Umayos ng upo. Binuklat and diyaryo sa bandang gitna. Holdapan dito, patayan doon. tarages iba na talaga and past time ng mga tao ngayon. Nakakasulasok, nakakainis ang mga balita. Perepareho ang tema ng balita araw-araw iba-iba lang ang pangalan. kaya tuloy nakukuntento na lang ako sa inaamag kong diyaryo. kahit ilang siglo na ang nakalipas mula nung bilhin ko ito, okay pa rin. palitan mo lang ang pangalan ng mga pinatay at pumatay, ang nagnakaw at ninakawan. ang mga pulis na holdaper…eerrr.. ang mga pulis at mga holdaper pala, current events na ulit ang laman ng diyaryo ko. 

  

 Sa may kalagitnaan ng diyaryo, may balita tungkol sa panukalang ipatupad ulit ang Death Penalty dito sa Pinas. Ayos, kahit papaano may gud news sa diyaryo. dapat nang matagal ibinalik ang death penalty na yan eh. para medyo nakapag-umpisa na tayong magbawas ng ilang demonyo dito sa lupa. pero siyempre hindi rin maalis ang mga pro-life movement na humaharang sa panukala. Hindi mo rin sila masisisi, may rason din sila kahit hindi ako sangayon minsan. Sabi nga ng hinayupak na si Annie, kaya daw may kulungan para mabigyan ng chance na magbago ang mga nakagawa ng krimen. minsan baluktot na katuwiran yun. hindi lahat ng kaso eh, shoplifting lang o di naman kaya eh jaywalking lang. kung ganyan lang ang mga kaso okay lang ang preso. Pero kung ang kaso eh, murder o mas masahol… rape o di naman ay pedopilya, hindi na makukuha sa preso yan. hindi ako sangayon, kahit isumbong mo pa ako kay father. 

 

Kaya dumadami ang krimen kasi parang sobrang linient ng batas. Sabihan mo ang rapist ng “hoy pohtanamoka… 30 years ka sa preso ngayon with hard work” siguro ang isisagot niya sayo eh “carry lang” tarages. Sabi nga ni Ra’s Al Ghul; Crime cannot be tolerated. Criminals thrive on the indulgence of society’s understanding. 

  

Kung tutuusin mas maayos-ayos na ngayon kesa sa dati. Lethal Injection na ang ginagamit. Hindi tulad dati na electric chair o firing squad. Kung ako lang ang masusunod, and dapat sa mga pedopayl eh ihawin ng buhay tapos ipakain sa buwaya.walang kapatawaran bwahahahaha.

 Minsan parang ang rason pa ng iba para harangin ang pagbabalik ng death penalty eh dahil hindi daw makatao. paksyet. hindi makatao?!!!! tangenang yan. ang kaso eh gang rape, pagkatapos pagpasapasahan yung babae, pinagsasaksak pa. tapos pag hahatulan sila na tutusukan ng karayom na may lason ang tawag ng mga ultra rightist eh “hindi makatao” naknang bibeng duling.  

 

 Anyway…have you heard of Autoerotic asphyxia? ito yung orgasm habang sinasakal ang tao. habang humihigpit ang pagkakasakal nagkakaroon ng oxygen deprivation sa utak causing hypoxic euphoria resulting to sexual gratification. una itong nadiscover nung usong uso pa ang lynching. napansin na yung ibang binibigti ng dahan dahan eh nagkakaroon ng erection o kadalasan ay orgasm. tanungin moko? ano naman ang kinalaman nito sa death penalty? ang sagot? bakit hindi na lang death penalty by strangulation ang isabatas dito sa pinas para sa nga nagkasala ng rape at pedopilya. Naliban sa mura ng gastos dito compared sa lethal injection (na gumagamit ng chemical) or electic chair (gumagamit ng kuryente… natural, electric chair nga eh! bobo!). dito tali lang ang katapat. Hindi na siguro magrereklamo ang mga ultra right civil right groups. biruin mo, isa sa mga rason kaya nagawa nila ng krimen ay sexual gratification tapos mamamatay sila na sexually gratified. di ba?

  

nuff said.

Naknang…

Kulang ako sa tulog palagi. sobrang daming ginagawa. walang time para mag wordpress kadalasan, wala ding sex (pohta…) ang tindi tuloy ng stress. Wala namang magawa kasi kailangang gawin ang kung anong responsibilidad na nakatoka sa’yo. Ang hinihingi ko lang sana ay konting konsiderasyon sa ilang mga bagay-bagay na nakakadagdag sa ikakasira ng araw mo. Hindi naman siguro masamang makiusap.

Ang Daming problema dito sa manila. Mga bagay na sana ay hindi na pinuproblema. Lumipat kami ng opis. Ganda ng building, hay tets ang pasilitis pero hindi ganoon kagaan ang trabaho at sobrang init paglabas ng building. Parang sinusunog ang bumbunan mo paglabas, mamamawis lahat pati jetlogs mo. paksyet. Pagdating sa kalsada ang hirap pumara ng sasakyan. Nasanay na kasi ang mga mamang drayber na paharurotin ang kanilang mga mean machine pagdating sa parteng yun ng commonwealth kasi dati rati ang mga pumapara lang sa mga sasakyan dun ay white lady.  Kahit hindi ka relihiyoso ang mapapadasal ka na sana ay may safety conscious driver na alalay kung magpatakbo para makahinto pag pinara mo o di naman kaya ay may pupugak-pugak na sasakyan na tumirik bago makalagpas sayo.

Pagkasakay mo (after 10 years) medyo maganda ang biyahe sa upmisa. mula commonwealth hanggang makarating ka sa LTO opis okay ang biyahe. Pero pagpasok mo ng EDSA umpisa nanaman ang “Aba ginoong marya”. Patayan ang trafic, mabuburat ka talaga, pero ang masahol ay kung natraffic ka sa tabi ng poste ng MRT, Nakooowww!!! Pagkalaki laking tarpauline ng mukha ni pareng Bayani ang babati sayo.  Kaayusan… Metro gwapito… etc. Ang kapal ng kumag. after nagdeclare na tatakbong presidente sa 2010 biglang nagsilabasan ang poster. Obvious na pamumulitika. Misan tuloy naiisip kong bumili ng kamatis bago ako pumasok para pag natraffic ako sa tabi ng poste ng MRT babatuhin ko ng kamatis yung poster pay at least may magawa akong productive. kaso lang mahal ang kamatis ngayon.

Pinipilit kong huwag matulog sa bus kasi hindi daw safe. sa dami ng pasaway sa mundo. kahit hindi safe, matutulog na lang ako.

Bagsakan na!

Medyo maganda ang gising ko kanina. Bumangon ako mag-aalas singko na ng madaling araw. Himalang hindi ako inaantok. Nag-almusal, naligo, nagsepilyo, nagbihis at lumayas ng bahay na hindi nadidisgrasya. Ayos, so far so good.

Pagsakay ko sa bus, medyo nagsimulang umasim ang tono ng araw. Masuwerte lang at madali akong nakasampa. At least nakaupo pa ako. apat na tao na ang nakatayo sa isles ng bus. Panay pa ang sigaw ng kundoktor ng “Sakay lang! maluwag yan. araw araw ginagamit yan!” naknampucha. Maluwag nga, wala namang maupuan. at isa pa hindi ko naintindihan yung part na araw-araw ginagamit ano kaya yun. (Bwahahahaha).

Pagdating sa cubao, nagkakaamuyan ng ng kilikili yung mga nakatayo sa isle ng bus. Siksikan, halo halo, mayroon nang tsumatsansing, mayroon ding natsatsansingan, at may may mga nagpapatsansing, Humm. sa dami ng tao hindi na maiwasang magkatulakan. along the way tatlong tao ang nabilang kong medyo minalas malas. Dito nagsimula yung trend ng bagsakan sa araw na ito.

• Una, yung kunduktor ng bus, nalaglag sa pagkakakapit sa estribo nung umabante ang bus. (tatang tanga kasi eh)
• pangalawa, Yung mamang nagtitinda ng sampaguita sa timog, bumagsak nang matisod sa sidewalk, yung paninda niyang sampaguita, nalaglag sa estero. (kawawa naman)
• pangatlo. yung trafic enforcer ng MMDA, bumagsak sa motorsiklo nung nagmamadaling sumampa sa motor dahil gustong hulihin yung bus na dumaan sa crossing ilalim. 5:30 ng umaga, ang tawag sa huling ganoon ay hulidap. Kotong to the max. Gumewang yung motor, nalaglag yung mama. (Yehheeyy).

Pagdating to sa labas ng opisina, panay ang dasal kong huwag sanamng bumagsak yung elevator na sasakyan ko. sa 4oth floor ang training room namin, kung nagkataon na bumagsak yung elevator, hindi sapat yung taas na 4oth floor, Siguradong bago ko pa matapos yung dasal na our father ay paktay na ako. sa awa ng diyos nakarating naman ako sa training room ng maayos.

nagsimula ang qualifying exam ng alas nueve, natapos ng alas dose.  Pagka announce ng scores, dalawa daw sa klase ang bagsak. Nak ng bibeng duling, Bagsak na naman. before lunch. dalawang kasama sa training ang nawalan ng trabaho.

Hindi ko lubos maisip kung paano sila bumagsak gayong ipinagmamalaki pa ng isa sa kanila na naperfect niya yung isang unit ng hindi nagrereview. Tinanong ko kung anong items ba yung naperfect niya. ang sagot niya “yung sexual harrassment section”. Paksyet. Sa damin ng pwedeng maperfect, yun pang freebie questions ang naperfect ng hinayupak.

May mga katanungan na hindi ko mahanapan ng sagot.

• Hindi ko alam kung bakit kahit may nalalalag na sa bus, mayroon pa ring mga gagong nananatsing.
• May qualifying exam, yung may kaugnayan pa sa sex ang hindi makalimutan.
• Likas ba talagang malibog ang mga lalake at nauuna pa ang sex minsan kesa sa ano pa man?

Paulit ko man tanungin ang mga bagay na yan, hindi ko kayang tanggapin na ganun nga. hindi naman ganoon. nagresearch ako sa internet, naghanap ng kasagutan sa aking mga tanong.  Kung paano gumagana ang utak ng lalake. Eto ang aking natuklasan.

kwentong aquarium

Sabi nila, ang lamay sa patay ang isa sa pinakamalungkot na okasyong dinadaluhan ng mga tao. Maaring tama, maaring hindi. Pero sa maniwala ka’t sa hindi. Ang lamay ay hotbed ng maraming ideya. Bakit kamo?

• Unlike sa party, hindi ka pwedeng hindi ka pwedeng magpatugtog ng old school rock sa lamay. isipin mo, kasagsagan ng iyak at ngawa ng mga kapamilya, bumibirit ka ng kantang Unforgiven by Metalicca. Hindi ba parang may mali?
• Hindi ka rin pwedeng magsasaway ng modern dance sa gitna. Oo nga, maraming ilaw, pero hindi yun disco lights. ibang ilaw yun, kung mapapansin mo ang amoy, amoy kandila.
• Tambayan ito ng mga sugarol at usisero. ibig sabihin, karamihan sa mga tao rito ay nag gagaling-galingan. Karamihan diyan mahilig magsabi ng, “Sabi ko na nga ba mali ang diskarte mo, dapat yung barahang yun ang itinapon mo, hindi ito”  eh, tangena, ang lakas mag komento pero kaya lang naman naging usisero ang hinayupak kasi natalo na lahat ng pera niya. paksyet, daming salita.

To cut the long chase short, puro salita talaga ang nangyayari sa lamay. konting condlence sa tabi tapos sandamakmak na kwentuhan na ang mangyayari. Sa dami ng gustong magsalita, makakapulot ka talaga ng iba’t ibang ideya. may mga marurunong talaga, meron namang mga nagmamarunong.

Katulad na lang nung isang gabi, dahil siguro wala nang mapag-usapan sa lamay o dahil feeling ko lasing na ako sa dami ng kapeng barakong nainom namin, kung saan-saan na napadpad ang usapan. mula sa topic na kung sino ang pinaka seksing supermodel napunta ito sa usapang hayop. ang baba ng tinunguhan ng usapan.

Nabanggit ko kasi na gusto kong bumili ng aquarium. nabanggit ko rin na gusto ko itong lagyan ng goldfish at janitor fish. Sukat ba namang pagtawanan ako. tangena. paglasing ako sa kape, madali akong mapikon. Pero dahil sa lamay nga ang kinaroroonan namin, hindi ko na lang masyadong pinansin. Tinanong ko kung bakit siya natawa. ang sagot niya sa akin ay “Janitor fish ba ikamo? eh, yun na yata ang pinakatangang isda sa buong mundo eh, bakit ba gustong gusto ninyong mag-alaga ng bobong hayop ha?” dapat daw, aso na lang ang alagaan ko, yung matalinong pet. Sumagot ako, “kasi mababaw lang ako, mahilig din ako sa bobo. kita mo nga, gusto ko ring makipag-usap sa bobong tao, di ba?” kulang na lang dagdagan ko ng “pwede ba kitang maging pet?”.  ewan ko kung hindi niya talaga naintindihan ang sinabi ko o talagang dedma lang ang hayop.

Wala akong pakialam kung bobo o matalino ang pet ko. eto ang listahan ng dahilan

• Hindi ko siya uutusang maglaba
• Hindi rin siya magtuturo ng calculus sa college
• Hindi ko siya uutusang mamalengke
• Ayoko ng pet na may malisya ang tingin sa tuwing nadadapa ako o nalalaglag ako sa hagdan.
• Pet lang ang kailangan ko, hindi mayordoma.

Mas gusto ko ang bobong alaga. Okay????

Naisip ko, malungkot talaga ang lamay.  

God by another name

Imagine getting jailed for blogging.

Fouad Ahmed al-Farhan is a blogger that is currently in jail in Saudi Arabia. His crime? he criticized religious extremism. Nice! Say something against this religious zealots and you loose your freedom.  You get a jail time for disagreeing with the politics of the ruling party. Well, for a place like Saudi Arabia, this incident will not be the first time. people get jail time for a lesser reason than blogging about religious extremism and about people close to the saudi Royal family for supporting it. With that said. let me just say; Saudi Arabia is no different to other countries that tolerates religious extremism, they never left the dark ages when it comes to matters of governance. In these countries, human rights is screwed in all sides.

Sometimes I wonder; Is religion a breeding pool for hate? people kill people because of Religion. How many times have we heard the word Jihad or Holy War in our lifetime? Too many that I loose count. It makes me want to puke everytime I hear these words. Using the name of God for terror is a disgusting.

I am a catholic by virtue of my birth and baptism. I was made to believe that Jesus Christ is God before I heard the name of Allah.  I was trained to go to church every sunday. I learned the 10 commandments in school way before I heard the name of Islam as religion. I was in the 5th grade when I learned about the prophet Muhammad in our social studies. But is it my fault that i was born in a catholic community? That i never heard other religion until I was old enough to understand? No. Never.

 Right now, somewhere on the other side of the world. A child named Abdullah is learning the Pillars of Islam. He is listening to someone teaching him the words of the prophet Muhammad. He will listen with all his heart and mind. He never heard of Jesus or Christianity yet but it doesnt matter. It will not make him a lesser man. Its not his fault. We christians doesn’t have the right to criticize his religious upbringing. the same way that our Muslim brothers never had the right to criticize us with ours.

A lot of Muslims, like Fouad knew how to respect religion. They understand that bloods needs not to be spilled to show faith. They openly criticize religios zealots and those that supports it to show that they are willing to cleanse that smudge on their religion that these zealots have shamelessly distorted. I salute them.

Its time to stop this savagery. Religion should not be used to breed such hatred. Enough blood has been spilled because God was called by another name. Enough! 

Free Fouad!

Equals

Ang sarap bumiyahe sa EDSA nung Christmas, Walang traffic, walang kotongerong pulis na nagtatago sa gilig-gilid, madilim kaya hindi kita yung kulay pink na overpass. Ayos. 

Pagkatapos ng party office napagtripan naming ng ibang kaopisina ang maglakad. Wala masayadong tao sa lansangan. Kumpyansa din kami na pati mga holdaper ay nakapagfile ng leave of absence sa date na yun.  Kung ako ang papipiliin, mas gusto kong umuwi at magpasko na lang sa bahay kasama ang pamilya. Sa kasamaang palad, dineclare na critical working day ang December 24 ng gabi sa office. Kaya tangena,by crook or by crook ay pumasok kami sa trabaho. Pasalamat na lang ako na by 11:15 pinayagan na kaming umuwi.  

Yung mga pagkain na inorder sa Max’s, and daming natira. Suspetsa ko pampalubag loob lang yun o di naman kaya ay part ng isang evil experiment ang lahat. Siguro naiisip nila “yaman din lang na papapasukin natin sila sa pasko, subukan kaya nating impatsohin ang mga yan, tingnan natin kung ano ang magyayari”. Sa awa ng diyos, wala namang namatay sa kabusugan. 

Umuwi kaming may kanya kanyang bitbit ng plastic ng pagkaiin. Naisip ko; Ayos! May almusal ako bukas. Pagdaan naming sa may flyover sa Ortigas, nilapitan kami sa isang bata sabay extend sa kamay, humihingi ng limos. Binigyan ko siya ng sampung pisong barya, pagkakuha ng pera tumakbong palayo yung bata, palapit sa ibang taong hihingan ng limos.

Nakakalungkot na may mga ganito pa rin sa pasko, Naisip ko maswerte talaga ako, kasi kahit hindi ako ganoong kayaman, At least nabibili ko yung basic na pangangailangan ko.  May pabaong cash gifts ang kumpanya, meron din namang gift cards at iba pang perks and freebies. Pagdaan daan namin sa may kariton, tinanong kami nung ale kung anong oras na, sumagot si Paul, “Alas dose pasado na po”. Ngumiti siya sa amin sabay sabi ng “Merry Chistmas” , tapos ay bigla niyang tinawag yung batang kanina lang ay binigyan ko ng sampung piso. Hindi naming maiwasan na sundan ng tingin yung ale. Paglapit nung bata, Bigla niya itong niyakap at hinalikan sa pisgi. Hindi naming marinig yung usapan nila pero nakita namain na pareho silang nakangiti na parang nagbibiruan. Hiningi ko yung supot ng pagkain ni Paul sabay lapit sa mag-ina at inabot yung mga supot. Nagpasalamat naman sila.  

Habang papalayo ako sa mag-ina, naisip ko “Gaano ba ako kasuwerte o malas ba talaga sila?” Ako kumpleto nga ngayong pasko, regalo, bagong damit, pagkain pero malayo sa pamilya. Sila, walang ngang pera, hindi nakakain ng maayos pero may yakap at halik sa pisngi, isang bagay na hindi kelan man maipagpapalit sa anuman. Sinong maswerte sa gabing ito?

Napa-iling ako bigla. I finally understood why Christmas is usually defined with the word love. I am not a very religious person but I felt I understood the concept of equality that night. As we pass throught the EDSA shrine, I made a quick sign of the cross. Call it divine intervention, call it whatever you wish to call it, I made a quick prayer and said “tonight, the night of his birth, of all nights, we found ourselves equals. Thank you for the explanation”

mantsa!

Baba ng tricycle, takbo… pagdating sa may overpass, ikot sa may hagdan. Kung bakit naman kasi sinira ng mga taga MMDA yung kanang hagdanan. Dati naman maayos ang daloy ng tao sa overpass na yun. Hindi katulad ngayon na halo-halo ang amoy dahil siksikan ang taong paakyat panaog sa iisang hagdan. Minsan tuloy naiisip ko na parang sinasadya lang ng mga taga MMDA na sirain yung mga inprastraktura na maayos para may mapaglibangan sila. Pagdating sa taas ng overpass. anak ng bibeng duling… siksikan pa rin sa dami ng nagtitinda. habang papalapit na papalapit ang kapaskuhan parang kabuteng nagsulputan ang mga nagtitinda ng kung ano ano. halos walang madaanan ang mga tao. ako naman parang nagtitinikling sa mga panindang nakakalat.

Asa kalagitnaan na ako ng mahabaging overpass nang biglang may nagdatingang pulis. Medyo gumilid ako ng konti, alam kong habulan na ang kasunod nito. Ang mahuli, taya. pero ohmaygad, I was wrong. Tiningnan lang sila ng mga tindera, sabay tanong sa mga lalaking nagkumpulang parang bulbol sa isang banda, “asan si omar? tawagin mo, sabihin mo andito na ang mga kubrador”. sigaw nito. kubrador? parang hueteng lang ah. feeling ko masaya ang kasunod na mga mangyayari kaya minarapat kong magstay por a wayl. Dumating yung Omar, nilapitan yung mga unipormadong pulis sa gilid, nagngitian, kamayay, bulungan. hinihintay ko kung may beso-besong kasunod, wala. maya-maya ay lumapit si omar sa isang babaeng tindera na may kalong kalong na bata. “O ikaw na lang ang di nagbibigay ng parte mo” bungad numg Omar, sumagot yung babae na wala daw siyang pera. “magbigay ka na kasi para makapagtinda na tayo ng maayos” sagot ulit nung Omar. tangena, kung ang binebenta mo lang ay mga gamit na sapatos at may pinapakain kang pamilya, isa lang ang isasagot mo dun sa Omar. “Wala akong pera”.

Lahat gustong kumita ngayong kapaskuhan, sadly, pati mga pulis kasali.  Hindi ko matake yung eksena, bumaba na ako.

nakasakay nako sa bus, di pa rin maalis sa isip ko yung itsura nung tindera. mali yung ginawa nilang pagtitinda ng wala sa lugar pero gusto lang nilang kumita kahit papaano. Biglang huminto ang bus, may sumakay, naknang…pulis nanaman. At sa kasamaang palad, tumabi pa sa akin ang hinayupak. Lumapit ang kunduktor para maningil ng pamasahe, Hindi tuminag ang gago, ni hindi man lang nagkunwaring bubunot ng pera ang walanghiya. Hindi nagbayad. Nasa kasarapan na ng biyahe nung bigla akong naramdaman na may sikong nagpapapansin sa taligiliran ko, tumingin ako sa katabi kong pulis, nakangiti ito sabay nguso sa babaeng naka mini skirt sa kabilang upuan, Ngiting aso ang hinayupak na pulis, bumulong ng “ang sarap niyan parekoy” sabay punas sa nguso. Gusto kong sumigaw ng “Manyakis!!!!”

Nakakalungkot isipin na may mga pulis na mas malakas ang loob gumawa ng kalokohan pag naka uniporme. Nakakawalang respeto. may mga kakilala akong pulis na ang tingin sa kanilang uniporme ay sagrado. Meron namang mga walanghiya talaga. walang galang sa sariling uniporme. nakakadiri, Madumi. 

Pagdating sa may Farmers Market, huminto ang bus, tumayo yung pulis sa upuan para bumaba, tumayo na din ako, habang sinusundan kong pababa yung pulis, hindi ko napigil, pinagpag ko yung bandang likuran ng uniporme niya, tinanong niya ako kung bakit; sumagot ako.

Ice: Ser, uniporme nyo, may dumi

Pulis: Sige nga parekoy, paki pagpag nga ng konti

Ice: Pinagpag ko na ser, ayaw matangal, mantsa.

Pulis: Tangina, di bale, thank you

Sa isip-isip ko, “tangina nga ser, tangina nga!”

————————————– P.S.—————————————

with that said, isn’t it nice if this happens once in a while?

Boksing!

Mahilig akong manood ng boksing, kahit hindi si Pacquiao ang lumalaban basta alam kong match ang bugbugan, pasok ako diyan. Last sunday nung laban mi Hatton at Mayweather, kahit puyat pa ako sa trabaho, pumunta pa rin ako sa Megamall para panoorin ng live ang laban. Hindi ako sosyal, Wala rin akong galit sa pera, kaya ko pinanonood ng live yung laban dahil gustong kong matulog ng maaga-aga. Pagka kasi sa telebisyon mo pinanood laban,libre nga pero aabutin ka ng pasko bago ka makatulog sa dami ng komersyal.

Nung nakaraang linggo, 9:00 AM, kahit mga sales clerk pa lang ng Megamall ang pinapapasok, kumpyansa ako dumeretso sa pinto. Tinanong ako ng guwardiyang mukhang bulldog kung saan daw ako pupunta. Sabi ko “Nood ng boksing” sabay turo sa direksyon ng sinehan. Tinitigan niya ako, Para akong hinuhubaran ng kanyang mga tingin. ‘Di ko na hinintay na umabot ba sa hinlalaki ko sa paa ang tingin niya. Tinanong ko na siya:

Ice: Bakit? ‘di ba may boksing ngayon?
Bulldog: Alas Otso ang umpisa, Bakit ngayon ka lang?
Ice: Bakit bawal bang pumasok ng nag-umpisa na ang palabas?
Bulldog: Hindi naman ser. asan ho ang ticket ninyo?
Ice: Hindi ba may nagtitinda ng ticket sa taas?
Bulldog: Bibili pa lang kayo?
Ice: Bakit bawal ba? teka…teka nga muna? bakit ba ang dami mong tanong?
Bulldog: Ginagawa ko lang trabaho ko ser?
Ice: Ano ka ba dito? Guwardiya o Guidance counselor? Bakit mukha ba akong holdaper?
Bulldog: Hindi ho ser (tapos dinugtungan ng pabulong na) mukha lang kayong walang pambili ng ticket.

Anak ng bibeng duling. Ang laking insulto yon sa pagkatao ko. Tatanggapin kong tawagin niya akong mukhang holdaper, kasi alam kong walang katotohanan yon. Pero ang sabihin niya wala akong pera, tangena naman! Hindi yun kayang tanggapin ng pride ko. Ika nga ng mga Kano; “You don’t have to rub it in” Masakit ang totoo eh.

Bago pa ako tuluyang mapundi, dumeretso na ako sa loob. Bumili ng ticket at pumasok sa sinehan. nagulat ako sa palabas. paksyet… CARTOONS!!!! Nilapitan ko yung babaeng nag-aasist sa loob ng sine, tinanong ko kung tama ba ang sineng pinasukan ko. Sabi niya “Tama po, Mayweather at Hatton po ang palabas” sumagot ako, “Pasensya ka na ha? di ko alam kung dala lang ito ng antok ko, pero bakit mukhang sina Wiley Coyote at si Road Runner ang nakikita kong naglalaban” Tumawa siya, Wala pa daw feed. boksing daw ang ipapalabas talaga. para lang daw hindi maiinip ang mga tao. Nakahinga ako ng maluwag, Akala ko Road Runner na ang tingin ko kay Mayweather.

Umupo ako malapit sa isang matanda na mukhang mahilig mamikon (My kind of guy, nyahahaha). Ang lakas makasigaw ni lolo, “Hoy mga hudiyo. akala ko alas otso ito magsisimula? bakit cartoons ang pinapalabas ninyo?  hindi yan ang binayaran ko. Boksing na!!!”. Napangiti ako. Mukhang narinig siya ng Operator, biglang nawala yung palabas na cartoons. tapos lumabas yung station ID ng ABS-CBN, Sa background may naririnig kang sound, Parang dalawang taong nag susuntukan. naririnig mo yung gloves na tumatama. Boksing!! kaso walang nakikita sa screen. Sumigaw na ulit si lolo. “Hoy mga animal!! Nag-umpisa na, asan ang picture? #@%&@$#*^%$#!!!!!!”  Yung background ng boksing lalong lumalakas, Para kang nakikinig ng radio, Puro sound lang. Mabuti pa nga yung drama sa radio, at least alam mo ang nangyayari kasi sasabihin ng bida ang kanyang ginagawa, Parang ganito

Bida: Susuntukin kita sa mukha, Eto ang sa’yo, huh naka-ilag ang hayop
Kontrabida: Hahaha, Nakaiwas ako, ako naman ngayon ang susuntok, eto ang sa’yo,
Bida: Tinamaan ako sa mukha. hidi ako naka-ilag.
Kontrabida: Hindi ka nga naka-ilag!

Sa sineng puro sound, walang ganoon, hindi mo alam kung sino ang tinamaan at kung saan tinamaan. makakafrustrate. Yung lolong katabi ko. pikon na pikon na. Bigla itong tumayo, tumingin sa projection booth sabay sigaw ng “Hoy animal ka, Ibalik mo na lang ulit sa cartoons kung yun ang gusto mo! wag mo lang pahirapan ang kalooban ko ng ganito” Nyahaha. kung sa bahay ako nanood, walang dramang ganito.

Streets of Manila Chronicles: MMDA Urinals

Hindi ko alam kung tama ang pananaw ko sa buhay o talagang ipinaglihi lang ako sa sama ng loob. Kasi ang dami ko daw napapansin na hindi na dapat pinapansin. Ang problema naman kasi. Parang Palaging kontra-pelo ang mga pinaggagawa ng mga taong dapat sana ay gumagawa ng paraan para gumanda ang mga lansangan dito sa Metro Manila.

Una sa listahan ko mga MMDA Street Urinals, Tama ang Ideya, mali ang application. Naranasan mo na bang dumaan sa tabi ng public urinal? kung hindi pa, subukan mo minsan, babaliktad ang sikmura mo sa panghi. naknamputsa naman kase, sa inaraw-araw na ginawa ng diyos, daan -daang kalalakihan ang nagbubuhos ng sama ng loob sa urinal na yan pero once in a blue moon kung malinisan (kung nalilinisan pa). Kaya tuloy sa tuwing dumadaan ako tabi ng mga urinal, sinasabihan ko ang sarili ko ng paulit-ulit “Wag hihinga, mabaho ang kubeta, wag hihinga baka ka masuka!”

Isa pa, Nagiging paboritong tambayan ang Urinals na yan ng mga hinayupak na perverts.  Ang aking peyborit bespren na si Annie nabiktima ng pervert sa urinals na yan.  E paano ba naman, may sapat silang rason para ilabas sa kanilang mga pototoy sa kinalalagyan. (alangan naman umihi sila na hindi inilalabas yun) ang problem asa gitna ng mataong lugar ang urinal na yan at walang sarado ang pinto. Dumaan si Annie sa tapat ng pinto ng biglang may sumitsit sa kanya, paglingon niya “SURPRISE!”, tangena.  Sabi ni Annie “It felt like I was devirginized all ober agen” Sagot ko naman “Away mo nun, You get deveriginized like once in every week?”  Pero regardless sa feelings ni Annie. Maling mali talagang maglagay ng ganyang urinal sa mataong lugar. 

Wala ring namang pinagkaiba, Ang tao kung talagang bastos, Iihi na lang sa pader yan kahit saan. Ang tao pag may breeding, Maghahanap yan ng palikuran para makaihi. Ang daming CR sa metro. Meron sa mga bus terminal, sa mga food chains, sa mga resto, sa mga malls. hindi naman bawal makiihi sa mga yan. Sa paglalagay ng urinals sa kalagitnaan ng pampublikong lugar  ay masakit sa mata, bukod sa kulay pink ang hinayupak, para nageencourage pa ito ng masamang ugali sa pag-ihi kung saan saan.

Kunsumisyon!

Last na message sa akin ni azeh ay - cge tulog na, wag ka sama sa coupdetat. hahaha!- Napataas ang kadalasang nakababang kilay ko. Wat? ‘di ko makuha ang joke. Naisip ko, siguro inaantok na talaga ako. Pumasok ako sa opisina ng maaga para makatulog. At least sa ofis may aircon at walang mga batang naglalaro sa labas.

Alas tres na ng hapon ng makarating ako. Parang bahagya lang sumara ang mata ko ng magising ako sa ingay. Parang may nagpaparty sa baba. Hinawi ko ang blinds ng sleeping quarter. Binulaga ako ng beer ni goliath. Paksyet, Party nga. Madilim na. Maraming tao sa baba. Sa tapat ng floor namin nakatutok ang spotlight. Sinilip ko ang orasan. alas otso na ng gabi.

Bumaba ako para kumain. Maraming tao sa labas. May higanteng beer na nakatayo sa gitna ng Ortigas Ave. Dinatnan kong nanonood sa labas ang mga officemates ko. Kasalukuyang tumutugtog ang Sugarfree. Yung nga security guards na ginawang props, nakatayo sa likod ng barikadang asa tapat ng stage, inuulan. Ang nakakatawa, walang tao sa kabila ng barikada, asa silong lahat ang mga tao. Lumapit ako sa mga sabay tanong ng “anong balita?” sumagot si Vhong, “Hinuli na si Trillanes” Napakamot ako ng ulo. Pag medyo hindi maganda ang gising ko, madali akong maburat. Hindi ako napapangiti sa korning joke. Biglang may mga pulis na nagdatingan, tapos balitang matatapos agad ang party dahil sa curfew. Curfew?!?

Tangena martial law na ba? Ilang oras lang ang tulog ko, nagbago na ang ikot ng mundo. Di ako makapaniwala. Tinanong ko ulit, bakit ang daming pulis. Tinanong ako “sang lupalop ng mundo ka ba galing?” sinagot ko siya ng, “Sa sleeping quarters”. Si Trillianes daw, kasama si general Lim nag walk out sa hearing, hinuli sa Manil Pen. Ang hirap dito kay Trillianes masyadong matigas ang ulo, eh kung hindi sana nagbida bidahan ang tukmol na ito e di hindi sana nagkagulo-gulo. Ito namang military ang lupet ng exageration sa buhay. Kudeta daw. Pohtek. Yun lang kudeta na? Nag CR lang sa Trillianes sa Manila Pen nagpadala na sila ng tangke. Ang OA ng dating. Naalala ko yung joke ni azeh. yun pala yun.

Ang Hirap sa pinas, yung mga maliliit na bagay pinapalaki. Eh sa dami ba naman ng mga sundalong gustong maging action star, siguradong mas lalala ang problema. Ang pulitika talaga dito sa pinas nakakakunsumi

Streets of Manila Chronicles: Bus Hikers

Enjoy na enyoy ako sa pagtulog sa bus pauwi nang maramdaman kong may tumatapik sa balikat ko. Dahil nga sa ilang beses na din akong nadukutan sa bus bigla kong ipinasok ang kamay sa bulsa sabay hanap sa cellphone. Nasa bulsa ko ang cellphone ko. Nakahinga ako ng maluwag. Hinanap ko ang pinanggalingan ng tapik. May isang aleng nakatayo sa may isle ng bus. May iniaabot na kapirasong papel. Nakalagay sa papel- Please help me yada yada yada. I’m a widow with four kids yada yada, buy dried mangoes yada yada. “Widow ka diyan” bulong ko sa sarili. Bigla ko tuloy naisip na mahirap na talaga ang buhay ngayon. 

kagabi habang papasok ako sa trabaho may sumampang mama sa bus sabay hugot sa bibliya at biglang nagbasa ng “Word of God” Panay ang bulyaw ng “Amen!” pero walang nakikinig. Hinugot ko ang Mp3 player sa bulsa ng bag, sinalaksak ang earbuds sa tenga sabay todo ng volume. Bahala na si batman! Hindi sa ayaw kong makinig, ang ayaw ko lang ay yung recycled na envelop na inaabot sayo pagkatapos ng basa. Gusto kong magtanong ng “magkano ang kailangan kong ibigay para assured na ng pagpasok ko sa langit?”

Noong isang araw naman may mamang naglilitanya sa kawalan ng hustisya. Dati daw silang nagtatrabaho sa isang Bus Company, pero nagwelga sila kahil sa hindi makatao ang pamamalakad ng kumpanya. Magtatatlong taon na daw nakabinbin ang kaso nila sa Department of Labor. Hanggang ngayon ay hindi pa raw naaaksyonan ang kanilang hinaing. Humihingi lang daw sila ng konting tulong para may pambili ng pagkain sa piket line. Paksyet!!! Parang gustong sumigaw ng “Tatlong taon na kayo sa piket line??!! bakit hindi pa kayo humanap ng ibang trabaho? tangena!” Ibig sabihin nun tatlong taon na ding umaasa ang mga hinayupak sa limos. Tinitiis magutom ang pamilya dahil sa prinsipyo kuno. A lousy excuse for indolence.

Kinapa ko ang bulsa ko kung may pera pa ako. Di naman siguro masamang bumili ng dried mangoes. Umupo yun ale sa tabi ko habang inaayos ang paninda. bigla ko siyang tinanong “Saan ho nagtatrabaho ang asawa niyo?” sumagot siya ng “Walang trabaho eh!” Inabot ko sa kanya ang bayad ng dried mangoes sabay bulong sa kanya ng “Oo nga. Widow ka nga!”

Huwag na lang!

Sobrang tipid ko ngayon. Bihira na akong kumain sa fastfood chain na may pangalan. Kanina, niyayaya akong maglunch sa mcdo. dahil nagkahiyaan na, sumama na din ako.  habang nagkakasarapan ng kwentuhan, kung saan saan na napunta ang usapan.

Nagsimula ang usapan sa trabaho, tapos napunta sa sahod, tapos dumiretso sa usapang aso.  Dahil nga interesado din ako sa hayop, natanong ko kung magkano ba ang isang shitzhu. Ang sagot sa akin ni Eric, “Depende, minsan it ranges from 8 thou to 21 thou”. Mas mahal daw  kasi pag may papel ang aso at kumpleto na ang vaccination.  halos mabilaukan ako sa presyo. Naknangtinapa. Yung kapitbahay ko sa probinsya na nasagasaan ng bus, P14,000 lang ang binigay ng bus company sa asawa niya. E siguro naman kumpleto ang bakuna nung minalas kong kapitbahay nung pagkabata niya at siguradong authentic ang birth certificate nun. Ibig sabihin pala nun, mas mahal pa ang buhay ng  aso kesa sa tao.

Eto pa ang mas matindi. Pwede palang ipangalan sayo ang isang star, as in butuin sa langit, sa tamang halaga. ‘di ko alam kung totoo o pinapaikot lang ako ng Cha nung sinabi niya yun. Ang sabi daw ng proffessor niya,  may kumpanya daw na nagbibigay ng ganoong services. Kasi daw yung girlfriend ng prof niya e ganoon daw ang gustong regalo, ang ipangalan ang isunod sa pangalan niya ang isang star. paksyet. Kung ako ang may girlfriend na ganun, isusunod ko ang pangalan niya sa dulo ng listahan ng ex-girlfriends ko. Sa dami ng pwedeng pagkagastusan sa mundo, star pa ang napiling pagtripan ng hinayupak. At saka isipin mo. Pag may school reunion kayo, tapos nagpapayabangan ng properties, anong sasabihin mo? Ituturo mo yung star sabay sabihin na “Akin yang star na yan o, nakapangalan yan sa akin!” tingnan ko lang kung hindi ka pagkakamalang durugista.

Bookolsiklo

Adik ako sa libro. Hindi ako mabubuhay ng walang libro. Pero bago ako magpatuloy, nais kong ilagay sa tamang konteksto ang lahat. Hindi ako sumisinghot ng usok galing sa pinilas at sinunog na pahina ng libro. Hindi rin ako nanginginig pag lumipas ang isang araw na hindi ako nakahawak ng libro. Sa madaling sabi, Hindi ako nagdudurog. Bwahahahahahaha.

Mayroon akong anim na balikbayan box sa bahay na puno ng libro. minsan naisip ng nanay ko na ibenta yung libro o di naman kaya ay idonate sa charity dahil pinamamahayan daw ng ipis. nagulantang ako. hindi niya naisip yung hardwork ko na kulektahin ang mga librong yun. Mabuti na lang at nadaan sa paglilinis ng kuwarto ang lahat.

Nagsimula akong mangolekta ng libro first year high school. Masuwerte ang newbies sa novel reading na may Harry Potter sa kanilang formative years (hikbi!). Nung naguumpisa akong mahilig sa libro, Hardy Boys ang pinagtiyagaan kong basahin. Yung librong kulay blue ang cover na may dalawang teenager na iba-iba ang pagkakadrowing ng mukha sa bawat cover. May Lord of the Rings na nung panahong iyon, pero pohtek kung yun ang babasahin ko. Eh di dinugo naman ang ilong ko nun. Heavy reading ang LOR, not your normal fantasy novel. Kung beginner ka at LOR ang inaambisyon mo goodluck sa hemorrhage. Pero kung tutuusin mo, ‘di rin naman imposible.

Noong minsan na dumaan ako sa aking suking 2nd hand bookstore, nahanap ko yung matagal ko nang hinahanap hanap na libro. Bukod sa P120.00 lang ang presyo, maganda pa yung sales lady. Kaya okay lang kahit walang resibo at di na ipinlastik yung libro. Ang pangit lang sa 2nd hand book ay may nauna nang nagmay-ari sa libro (pohtek naman, kaya nga 2nd hand eh), Huwag kang magtaka kung may sulat na ang first page. Katulad na lang yung librong nabili ko. May date na 12/17/85, may dedication pa. sabi “Laura, This is one of the best, read on ang keep reading! love, jim” yan ang isa sa mga drama ng 2nd hand na libro. May history.

Last time na bumalik ako sa 2nd hand bookstore nakita ko yung book na “Memories of Ice” ang pamagat. Maganda yung cover ng libro. Mukhang tunay din yung mga reviews kaya medyo naengganyo akong bilhin. P140.00 ang presyo pero okay lang, mukhang sulit naman. bago pa yung libro, Parang hindi pa nabubuklat. Mahigit dalawang libong pages. Hanep! akala ko kakayanin ko. pohtek, nosebleed ang pakingsyet. Isipin mo naman ang mga pangalan ng Karakter: T’lam Imass, Ilamn Krull, It’bodlan, at kung ano ano pang hindi ko kayang basahin. Para akong nagta-toungue twister habang nagbabasa. Ito na siguro yung sinasabi ni Annie na parang chinuchurva. Hanggang ngayon di ko din naiintindihan yung chinuchurva pero ito na siguro ‘yon.

Di ko na natiis, Tinigilan ko basahin yung libro. Malapit na ang Birthday ni Tintoy, New Year’s wish niya last year na makahiligan din niya ang magbasa. naghahanap lang daw siya ng magandang book para simulan. Kumuha ako ng ballpen, nilagyan ko ng date at nagsulat ng “Tintoy, This is one of the best, read on ang keep reading! your friend, Yelo”. Cheap lang talaga akong kaibigan minsan.

The Fool Speaks!

(Warning: This is a futile attempt to understand the great mystery of the universe. if you wish not to subject yourself to the blabbering of a hopeless fool. It’s time to move to the next entry.) 

I am a fool and I am writing. Let me write about something that has been discussed countless of times. Let me write about fate, A word I would never understand. Who else, but a fool like me would write about things he never understood. So I pray for your forgiveness for writing it and for writing it again. And I beg thee to give me a few ticks of your precious time. I’m writing about things you’ve read before. so listen now, I know how precious your time is.

I won’t pretend to understand what fate is all about.  I won’t even bother to consult the dictionary to look for its definition, knowing that it will only give me the meaning in words and not in essence. The true meaning of words will vary depending on the person using this word.  It vary, not because, we’re reading different books, many of us never had the opportunity to read one, but because we understood the same thoughts in different ways.  It vary not because we sleep on different beds, some of us doesn’t have one to sleep on, but because we dream of different things. It vary not because we eat different foods, some of us have none to eat, but because we understand taste differently. This tastes or dreams or understanding is the rudder that stirs our choices. And because we understand and perceive differently, we react differently.

We see people do stupid things. Some people acts on impulse. Some people do crazy things that may seem to defy logic. Things that we thought impossible for people to do? But have you ever asked yourself what are possible and impossible? Our perception for possibility and impossibility depends on our knowledge and logic. but our knowledge and logic is not absolute, therefore, our grasp for what is possible and impossible  is limited.  Meditate on things you do not know, maybe the “Possibility” lies there.

I don’t know what my fate will be. I have a very shallow logic about matters concerning the mysteries of life. But let me speak with authority this time around. Please indulge me a few moments through the generosity of your soul, and let this fool speak with authority about some foolishness.

I only understand one thing. I am here because my choices lead me here. In the next few days I would make a decision that would change my life forever. What it is, is for me to keep (even fools are allowed to bury their own secrets). But I have this to say; My life is a roller coaster ride (maybe just like everyone else’s). I made huge mistakes in my life, and I do that a lot. A lot that if people actually learn from their mistakes, I would have been the smartest guy on the world.  My fate is what I make. I’ve decided to make it so with the options I choose and the actions I made. No one made those choices for me. I choose to have it. Fate therefore my friends is where our choices take us.

Here is just a fool blabbering about fate. If you have heard this blabbers from someone else before, well then, perhaps I’m not the only fool around

Streets of Manila Chronicles: Transport Strike

Tanghaling tapat, panay ang barurot ni Andong sa kanyang kalawanging jeepney. Kung ikaw ang nagtrabaho ng buong magdamag tapos sa kalagitnaan ng iyong “sacred sleep” ay bubulabugin ka ng ingay ng jeep na may TB ang makina, siguradong mabuburat ka talaga. Pinipilit kong bumalik sa panaginip ko kaso di na ako makatulog. Paksyet talaga. Lumabas ako sa Bahay na may inis pa din sa mukha. Nabungaran ko si Andong na nakasubsob ang mukha sa makinang pupugak-pugak. Hindi lang bad hilingin kay Lord na pabagsak sumara yung hood ng jeep habang nakasubsob si Andong sa makina ay ginawa ko na. Kung may lakas lang ako ng loob katulad ni Rexx, babatuhin ko talaga ng molotov cocktail ang madapakingsyet na jeep.

Nag-angat ng mukha si Andong nang marinig niyang binuksan ko yung pinto. Ngumiti ito ng pang close-up smile nang makita akong lumabas. Lumapit ako kay Andong sabay tanong kung anong sira ng jeep niya. Sabi niya kinukundisyon lang daw niya baka daw kasi medyo mabakante pag natuloy ang binabalak nilang malawakang tigil pasada. Paksyet… Tigil pasada nnnaaannnaaammaaannnn??? Para tuloy gusto kong bigwasan ang hinayupak. Nodoble tuloy ang inis ko.

Biglang lumabas ang asawa niya sabay sabing “hoy dimonyo ka, anong tigil pasada nanaman ang nadinig ko?’ Tinawag niyang Dimonyo si Andong. Parang naeengganyo akong sumigaw ng “I second the motion!” rumaratrat na ang bibig ng misis niya. Kahit nagsasalita parang hindi sumasara ang bibig. Pang- Guiness book of world records, Hanep!

“Nung minsan na di ka pumasada dahil sa rally na yang hindi tayo kumain buong araw, hindi nagbaon ang ang anak mo…blah..blah..blah…” sunod-sunod na bitaw ni misis, Parang armalite na maka automatic, dirediretso ang buga. Itong si Andong ayaw patalo. Prinsipyo daw ang tawag dun. Biglang tumalikod ang misis sa inis sabay sigaw ng “Tamad!”. Nagulat ako. “Mas Tamad ka!” balik ni Andong. “Walanghiya!” sigaw ni misis sabay bato sa hawak na tabo. Iwas si Andong sabay balik ng “Walanghiya ka din” Paksyet, Para akong nanonood ng pirated na The Matrix. Buga, Balik, Bato, Iwas. in slow-motion. Tapos biglang tumira ng secret weapon si misis. todo ang sigaw “SUUUPPPPOOOOOTT!” nadinig yata ng buong subdivision ang bulyaw. Biglang natigilan si Andong, Tumingin sa akin sabay sabing “Gusto mo ng kape?”

Gusto kong magising pero ayoko ng kape. Nakampotcha, Barya barya na nga lang ang sinasahod ko, magdamag pa akong gising. Tapos magtitigil pasada pa para mabawasan pa lalo ang take home pay ko. Di sila papasada para walang masakyan ang pasahero. pag walang sasakyan, Ang daming aabsent at malelate. Magsusuffer ang Economy. Paksyet, Gusto kong sumigaw ng “Blackmail!” pero baka sumigaw din sa Andong pabalik ng “Blackmail ka din!” pota, di bale na. Sasali na lang ako sa welga kontra sa welga pag nagkataon

Litanya Con Todo

Ang sabi ni Annie ang hirap daw ng kalagayan ng babae. Minsan pag kausap ko tong hinayupak na to eh di ko alam kung nagpapaawa effect lang o talaga ngang kalunos-lunos ang kalagayan ng mga kababaihan natin dito sa mundo.

Panay-panay nga ang tanong niya kay Lord kung bakit daw ang daming kailangang tiisin ang mga babae. Bakit daw parang simula nung panahon ng Genesis eh tipong may discrimination na sa mga kalahi ni Eba. Kung may court of appeals lang ang langit malamang sandamakmak na apela na naifile nitong si Annie. Isipin mo kung gaanong kalaking abala nun kay Lord.  Isipin mo naman pagka deny ng isang apela, pihadong magfafile pa yun ng motion for reconsideration. 

Sa tuwing kausap ko si annie hindi niya maiwasang maglitanya tungkol sa menstruation, kesyo bakit daw babae e lang ang nagtitiis ng dysmenorea (di ko alam spelinging eh)  buwan buwan, kesyo bakit daw babae ang kailangang manganak. kesyo bakit daw ang lalake isang tiisan lang sa tule. parang isang isplat lang tapos tapos na. pwede pa daw iwasan ang tule kasi free will naman daw maging supot. Naknangtokwa.

Kung iisipin mo may punto rin naman ang hinayukap na si Annie eh.  May mga kapatid akong babae, witness ako sa pinagdadaanan  nila every full moon. Ang ikinaiinis ko lang minsan ay kung bakit sa bilyong bilyong babae nabubuhay sa mundong ibabaw siya lang yata ang hindi kuntento sa pagiging babae. Kung tutuuisin, hindi naisip nitong si annie na maging ang kalalakihan din ay sala sa init, sala sa lamig. Katulad na lamang nung isang araw habang nakasakay ako sa mrt, may pumasok na babae. Syempre naman tumayo ako sabay offer ng upuan. Sumulyap lang sa akin yung babae sabay biglang tingin sa labas ng bintana ng tren. Kinawayan siya nung lalaking nakaupo sa tabi ko sabay sabing “miss upuan daw o.” Biglang siyang tumingin sa lalake at sinabing “Do you really think I need that seat? do you think we are the weaker sex?” dirediretsong banat niya sa ingles. Nabigla ako. yung lalakeng katabi ko parang nakuryeteng dalag. Biglang natameme. Kahapon habang asa bus ako pauwi may sumakay na babae sabay tayo sa tabi ng upaan ko. Fresh na fresh pa yung pagkakapahiya ko sa MRT kaya hindi ko na inioffer ang upuan ko. Sukat ba namang paringgan ako ng “Wala na talagang gentleman sa panahong ito.” Packsheet talaga. Kung hindi ka titirahin sa gender equality, pipilayin ka sa pagiging ungentleman.

Mabuti na lang na nung nakausap ko si Annie ng gabing yun medyo nakabugbog yata siya sa bf niya at himalang hindi naglilitanya. mabuti na lang kundi nabatukan ko ang hinayupak na yun.