Back to Basic

I resigned from may last Job. Wahoooo!!!! I will start working with a new company next monday. Wahooo ulet. Ang sarap magbakasyon, kaso lang napabayaan ko ang mahal kong blog ng ilang dekada. Kaya after the longgggggg hibernation. start na ulet.

Hindi ko lam kung paano magsimula. nakalimutan ko na yata magsulat. Ito ang masamang dulot ng bakasyon, inaagiw lahat pati utak. naalala ko tuloy yung kwento ng pinsan ko dati. kasi daw nakalimutan nung BF ng bestfriend niya yung bestfriend (yung gf ng bf..Malabo ba? yaan mo na.) niya after ng mahabang bakasyon. Nak ng bibeng duling, hindi yun dahil sa bakasyon. malamang dahil yun sa monay na iba ang timpla. pag nakalimutan ka ng BF mo, ibig sabihin nun malapit na matapos ang show. Okay?!!!  Kasi kung iisipin mo ng mabuti, Para mo na ring sinabing tinanggihan ng askal yung hopyang tinapon mo sa kanya, di ba? unless nakatikim ang hinayupak na askal ng Alpo.

Ang hirap mag-isip pag ganito. parang kang lasing na hindi mo maintindihan. Alam mo ang ginagawa mo pero di ka makapag-isip ng matino. Ilang oras kang nakatitig sa monitor pero. Ang mga kasambahay mo nakatingin na sayo, nagaalala na. Siguro naiisip nila nasisiraan ka na ng bait, nakatitig sa blankong screen na parang nagbabasa pero walang nakasulat. Mapagbibintangan ka pang sira-ulo ng di oras. Parang yung lalakeng may problema sa pag-iisip sa probinsya dati. Walang direksyon ang lakad, walang tino and ginagawa. Minsan nabuhusan yun ng beer dahil bumangga sa mesa ng Ihaw-ihaw, basang basa ang pobre. Sa kamalas malasan hinuli siya nung baguhang pulis sa pag-aakalang lasing lang hinayupak dahil hindi deretso ang lakad at sa pagaakalang nagwala ito sa ihaw ihaw at amoy alak. Kinulong hanggang mawala daw ang kalasingan. dalawang araw ang pobre sa kulungan, tinatanong na nung pulis kung ano ang ininom niya kasi dalawang araw na hindi pa rin sober ang hinayupak. Saka lang siya pinalabas nung nalaman niyang baliw yung ikinulong. Bobo.

Tangena, wala talaga akong maiisip isulat. Kailangan yata ng utak ko ang isang matinding overhaul. Maraming Ideya ang naglalaro sa utak pero walang lumalabas. Parang yung gulong ng tricycle ni Maryong Pururut na kapitbahay namin nung maliit pa ako. Tatlong gabi ko din pinagtangkaang pasingawin ang hangin sa pito ng hinayupak na tricycle. Ang Dahilan? Dahil sa pagpapahabol niya sa amin sa aso niyang galing sa impyerno pa ang breed kasi nalaman niyang kami pala ang umuubos sa bunga ng tanim niyang makopa.  Muntik makagat si Kokoy.  Tatlong gabi ko pinagpuyatan ang maghintay na makatulog sila para matanggalan ko ng hangin ang gulong ng demonyong tricycle. Pero tatlong gabi ko nang pinag-aaralan ayaw talagang sumingaw. frustrated talaga ako. Puno ng hangin pero ayaw sumingaw. Sa ikaapat na gabi, di ko na pinagaksayahang paglaruan pa ang pito ng gulong. Tinusok ko na ng kutsilyo. Mas madali.

Ang ganda ng komparison pero ayaw kong gawin yun sa utak ko, hayaan ko na lang ang ideya sa loob lalabas din yan sa tamang panahon. Ayokong madaliin.

Wala talaga akong maiisip isulat. Di bale, bukas susubukan ko ulit.

kwentong aquarium

Sabi nila, ang lamay sa patay ang isa sa pinakamalungkot na okasyong dinadaluhan ng mga tao. Maaring tama, maaring hindi. Pero sa maniwala ka’t sa hindi. Ang lamay ay hotbed ng maraming ideya. Bakit kamo?

• Unlike sa party, hindi ka pwedeng hindi ka pwedeng magpatugtog ng old school rock sa lamay. isipin mo, kasagsagan ng iyak at ngawa ng mga kapamilya, bumibirit ka ng kantang Unforgiven by Metalicca. Hindi ba parang may mali?
• Hindi ka rin pwedeng magsasaway ng modern dance sa gitna. Oo nga, maraming ilaw, pero hindi yun disco lights. ibang ilaw yun, kung mapapansin mo ang amoy, amoy kandila.
• Tambayan ito ng mga sugarol at usisero. ibig sabihin, karamihan sa mga tao rito ay nag gagaling-galingan. Karamihan diyan mahilig magsabi ng, “Sabi ko na nga ba mali ang diskarte mo, dapat yung barahang yun ang itinapon mo, hindi ito”  eh, tangena, ang lakas mag komento pero kaya lang naman naging usisero ang hinayupak kasi natalo na lahat ng pera niya. paksyet, daming salita.

To cut the long chase short, puro salita talaga ang nangyayari sa lamay. konting condlence sa tabi tapos sandamakmak na kwentuhan na ang mangyayari. Sa dami ng gustong magsalita, makakapulot ka talaga ng iba’t ibang ideya. may mga marurunong talaga, meron namang mga nagmamarunong.

Katulad na lang nung isang gabi, dahil siguro wala nang mapag-usapan sa lamay o dahil feeling ko lasing na ako sa dami ng kapeng barakong nainom namin, kung saan-saan na napadpad ang usapan. mula sa topic na kung sino ang pinaka seksing supermodel napunta ito sa usapang hayop. ang baba ng tinunguhan ng usapan.

Nabanggit ko kasi na gusto kong bumili ng aquarium. nabanggit ko rin na gusto ko itong lagyan ng goldfish at janitor fish. Sukat ba namang pagtawanan ako. tangena. paglasing ako sa kape, madali akong mapikon. Pero dahil sa lamay nga ang kinaroroonan namin, hindi ko na lang masyadong pinansin. Tinanong ko kung bakit siya natawa. ang sagot niya sa akin ay “Janitor fish ba ikamo? eh, yun na yata ang pinakatangang isda sa buong mundo eh, bakit ba gustong gusto ninyong mag-alaga ng bobong hayop ha?” dapat daw, aso na lang ang alagaan ko, yung matalinong pet. Sumagot ako, “kasi mababaw lang ako, mahilig din ako sa bobo. kita mo nga, gusto ko ring makipag-usap sa bobong tao, di ba?” kulang na lang dagdagan ko ng “pwede ba kitang maging pet?”.  ewan ko kung hindi niya talaga naintindihan ang sinabi ko o talagang dedma lang ang hayop.

Wala akong pakialam kung bobo o matalino ang pet ko. eto ang listahan ng dahilan

• Hindi ko siya uutusang maglaba
• Hindi rin siya magtuturo ng calculus sa college
• Hindi ko siya uutusang mamalengke
• Ayoko ng pet na may malisya ang tingin sa tuwing nadadapa ako o nalalaglag ako sa hagdan.
• Pet lang ang kailangan ko, hindi mayordoma.

Mas gusto ko ang bobong alaga. Okay????

Naisip ko, malungkot talaga ang lamay.  

Castañas atbp.

Napagkasunduang mag-inuman. walang problema, okay lang sa akin. Ang problema lang naman eh yung pagiging mahina ko sa inuman. tatlong bote ng red horse at siguradong tahimik na ako at ngingiti-ngiti na lang pag kinakausap. 

Maagang dumating ang mga hinayupak. dinatnan ko sila sa bahay nina Annie na nakaupo sa sofa na parang binayaran nila yung renta ng appartment buong taon. mga walanghiya. Hindi ko maisip kung bakit nung napagkasunduang magsimba ng maaga nung pasko, communion na ang inabutan namin dahil sa kung ano-anong dahilan, ngayong inuman ang pinag-usapan, 1 hour before time dumating sila sa lugar.

Pagkaupo ko, binulungan ako ni paul “Ice, pabili ka na ng pulutan” Anak ng bibeng duling, “bakit ako?” tanong ko. kala ko ba ambag-ambag. medyo kinapos daw ang budget. tangena. “wag ka mag-alala, dalawang beses kang pwedeng mamulutan sa bawat lagok mo ng beer” nakangiting dagdag ni Doris. langya, pag minamalas ka nga naman.

Pumasok si Annie sa sala na mag dala-dalang bowl. “kain muna kayo ng castañas, ako nagluto niyan” bungad ni annie sabay lapag ng bowl sa mesa, sabay smile. hindi pa totally nakababa yung bowl sa mesa, ang kamay ni paul nasa castañas na. Kinagat, hinati, nguya pag katapos ay dinura sa palad. “Annie castañas ba talaga to? bakit ganun ang lasa? di ko maintindihan” angal ni Paul. 

Annie: Bakit ano ba ang lasa?

Paul: Masama

Annie: Eh ano ba dapat ang lasa niyan?

Paul: Masarap! teka bakit may sabaw to? at bakit amoy sampalok?

Annie: Natural kasi sinigang ko yan. yun ang sabi nung tindera, isigang daw. 

Paul: Tanga, iginigisa lang yan sa mantika!

Tangena. Di pa ako nakakatikim ng sinigang na castanas, ayokong makatikim, ni ayokong isipin. Napatingin ako kay annie, nangingilid ang luha sa mata, namumula ang mukha. Masamang pangitain to. Dumating sina Dae may dala dalang tilapia. Iniaabot ka kay Annie sabay sabi ng “O eto na, lutuin mo na”. “Lutuin nyo na, tutal kayo naman ang magagaling magluto di ba?” ika nito sabay takbo sa kwarto. Nagkatinginan kaming lahat. Inabot ko kay Paul yung tilapia, “Ikaw na bahala diyan, kaw naman ang dahilan kung bakit nag walk-out yung cook” nakangiti kong sabi. Napilitan itong tumungo sa kusina. Maya maya lang ay narinig ko siyang sumigaw. sabay tawag sa pangalan ko.

Paul: Ice, tangena, buhay pa tong isda.

Ice: Eh di patayin mo

Paul: Paano?

Ice: Dukutin mo yung hasang

Pual: tangena, gumagalaw, di ko kayang dukutin yung hasang. wala na bang ibang paraan para patayin to?

Ice: Lunurin mo na lang?

Paul? Lunurin? paano?

Ice: Ilublob mo sa tubig.

Paul: Tangena, isda to, hindi to mamamatay sa lunod,

Ice: Anong kulay ng mata ng isda, mapula ba?

Paul: Hindi, puti!

Ice: Tama ang hinala ko, malulunod yan, hindi yan marungong lumagoy.

Paul: Pakyu! tatagain ko na lang.

Bumaba si Dae galing sa kwarto ni Annie, umupo sa tabi ko sabay bulong ng, “umiiyak si Annie, hindi lang daw natin naappreciate yung effort niya”. Naisip ko, kung mauubos yung hinayupak na sinabawang castanas, magiging okay ang lahat. kaya naman kahit masuka suka na ako sa lasa, pinilit kong lunukin.  Tatlong piraso na lang siguro ang natitira sa bowl nung bumaba sa annie. Tinanong kung sinong umubos ng castanas, Itinaas ko ang kamay ko, pakiramdam ko pag nagsalita ako, ibubuga ko lahat ng castanas na nakain ko. Tumingin si Annie sa akin sabay sabi ng ’bakit naman hindi mo na ipinagtira yung ibang hindi pa dumarating?” sabay talikod ulit nito papunta sa kusina. Naiwan akong nakatanga.

Tangena, ang hirap magpasaya ng kaibigan.

God by another name

Imagine getting jailed for blogging.

Fouad Ahmed al-Farhan is a blogger that is currently in jail in Saudi Arabia. His crime? he criticized religious extremism. Nice! Say something against this religious zealots and you loose your freedom.  You get a jail time for disagreeing with the politics of the ruling party. Well, for a place like Saudi Arabia, this incident will not be the first time. people get jail time for a lesser reason than blogging about religious extremism and about people close to the saudi Royal family for supporting it. With that said. let me just say; Saudi Arabia is no different to other countries that tolerates religious extremism, they never left the dark ages when it comes to matters of governance. In these countries, human rights is screwed in all sides.

Sometimes I wonder; Is religion a breeding pool for hate? people kill people because of Religion. How many times have we heard the word Jihad or Holy War in our lifetime? Too many that I loose count. It makes me want to puke everytime I hear these words. Using the name of God for terror is a disgusting.

I am a catholic by virtue of my birth and baptism. I was made to believe that Jesus Christ is God before I heard the name of Allah.  I was trained to go to church every sunday. I learned the 10 commandments in school way before I heard the name of Islam as religion. I was in the 5th grade when I learned about the prophet Muhammad in our social studies. But is it my fault that i was born in a catholic community? That i never heard other religion until I was old enough to understand? No. Never.

 Right now, somewhere on the other side of the world. A child named Abdullah is learning the Pillars of Islam. He is listening to someone teaching him the words of the prophet Muhammad. He will listen with all his heart and mind. He never heard of Jesus or Christianity yet but it doesnt matter. It will not make him a lesser man. Its not his fault. We christians doesn’t have the right to criticize his religious upbringing. the same way that our Muslim brothers never had the right to criticize us with ours.

A lot of Muslims, like Fouad knew how to respect religion. They understand that bloods needs not to be spilled to show faith. They openly criticize religios zealots and those that supports it to show that they are willing to cleanse that smudge on their religion that these zealots have shamelessly distorted. I salute them.

Its time to stop this savagery. Religion should not be used to breed such hatred. Enough blood has been spilled because God was called by another name. Enough! 

Free Fouad!

Starting the year with a TAG!!!

Tag Galing kay MAMARU! Sige…eto na. Bente-Bente 

1.) At what age do you wish to marry?

• Ahahaha…. Hahahaha…. Hahahaha… E sa… Hahahaha…. Hahahaha

2.) What color do you like most?

• Lighter shade ng blue. hindi yung MMDA blue ha? dead blue yun kasi sinamahan ng pink ang hayup.

3.) If you have the chance, what would you probably say to your beloved one?

• Bilog ang mundo. Maghiwalay man tayo ng landas, magkikita pa rin tayo sa dulo. Kung napapansin mong binabagalan ko ang aking lakad. Ibig sabihin may tampo ako. Kaya plis lang amuin mo naman ako kahit minsan lang.

4.) Where is the place that you want to go the most?

•  Motel din kaso lang minsan magastos, kaya sa powerbooks na lang, kahit maghapon akong tumambay sa sofa nilang pahirapang makaupo. Okay lang. Libre namang magbasa. New Year’s Wish ko lang, sana bumait na yung isang gwardiyang mukhang tigre dun, sama ng tingin sa akin tuwing pumapasok ako. Alam sigurong makikibasa lang ako at hindi bibili.

5.) Which part of you that you hate the most?

• Chicken Pox mark ko sa mukha. (Magkano ba ang major face renovation kay belo?)

6.) When you encounter a sad moment, what do you do?

• Maswerte akong tao. Hindi ko pinapansin yung problem until darating yung solution. (May awa ang diyos, sana lagi akong kaawaan)

7.) What are you afraid to lose the most?

• Honestly, I’m afraid to lose my inner child. I don’t want to mature in a way na maaring mawala yung magic na yun.

8.) If you win $1 million, what would you do?

• Give it to charity all of it. tangena. plastic ang hinayupak. Ibibili ko ng libro lahat.

9.) If you meet someone that you love, would you confess to him/her?

• Depende… likas talaga akong sinungaling eh , nyahahaha

10.) List out 3 good points of the person who tagged you.

• Mamaru???!!! humm. Makulit, Malandi, Baliw Maganda at Sexy, Ayan, wala ka nang reklamo niyan siguro. :) 

11.) What are the requirements that you wish from your other half?

• Yung honest kasi ako, sinungaling ako eh, kaya sana naman honest para at least may isa sa amin ang nagsasabi ng totoo.

12.) Till now, what is the moment that you regret the most

• People come and go. Some of them matters so much. I regret the times I failed to say. I wish I said what needs to be said before.

13.) Which type of person do you hate the most?

• Mayayabang!

14.) What is your ambition?

• I want to succeed sa work ko ngayon. Sana matapos ko din yung tangenang law school na yan.

15.) What is the thing that will make you think she is bad?

• Hummm. Di ko lam eh. basta ang alam ko cummulative ang scoring system ko sa BAD na yan, halo-halong sama ng loob muna, tapos biglang sasabog na lang, sabay sigaw ng “You’re a very bad person! Magagalit sa’yo si God!”  

16.) What is it that people doesn’t know about you?

• Despite ng pagiging barubal ko, sa loob madrama akong tao. uy pero di ako umiiyak pag nalalasing.

17.) What is your Motto in life?

• Life is a Game, Play it well. (Ang Mahuli Taya!)

18.) Name one of your body part your hubby or boyfriend wife or girlfriend tells you she adores. (Nyahahaha, tangenang tanong to)

• My Eyes (thanks mamaru )

19.) In 2008, do you have a new year’s resolution?

• Sana di nako tatanga-tanga. Ayoko nang abuting ng kamalasan ngayong year na to. 

20.) If your better half is cheating on you, will you forgive him or her?

• Hummm…ewan!

I’m Tagging Koreanmine, Youareyou, Trisha and Jei,

WELCOME 2008!!!!

HAPPY NEW YEAR PO SA LAHAT!!!!

Equals

Ang sarap bumiyahe sa EDSA nung Christmas, Walang traffic, walang kotongerong pulis na nagtatago sa gilig-gilid, madilim kaya hindi kita yung kulay pink na overpass. Ayos. 

Pagkatapos ng party office napagtripan naming ng ibang kaopisina ang maglakad. Wala masayadong tao sa lansangan. Kumpyansa din kami na pati mga holdaper ay nakapagfile ng leave of absence sa date na yun.  Kung ako ang papipiliin, mas gusto kong umuwi at magpasko na lang sa bahay kasama ang pamilya. Sa kasamaang palad, dineclare na critical working day ang December 24 ng gabi sa office. Kaya tangena,by crook or by crook ay pumasok kami sa trabaho. Pasalamat na lang ako na by 11:15 pinayagan na kaming umuwi.  

Yung mga pagkain na inorder sa Max’s, and daming natira. Suspetsa ko pampalubag loob lang yun o di naman kaya ay part ng isang evil experiment ang lahat. Siguro naiisip nila “yaman din lang na papapasukin natin sila sa pasko, subukan kaya nating impatsohin ang mga yan, tingnan natin kung ano ang magyayari”. Sa awa ng diyos, wala namang namatay sa kabusugan. 

Umuwi kaming may kanya kanyang bitbit ng plastic ng pagkaiin. Naisip ko; Ayos! May almusal ako bukas. Pagdaan naming sa may flyover sa Ortigas, nilapitan kami sa isang bata sabay extend sa kamay, humihingi ng limos. Binigyan ko siya ng sampung pisong barya, pagkakuha ng pera tumakbong palayo yung bata, palapit sa ibang taong hihingan ng limos.

Nakakalungkot na may mga ganito pa rin sa pasko, Naisip ko maswerte talaga ako, kasi kahit hindi ako ganoong kayaman, At least nabibili ko yung basic na pangangailangan ko.  May pabaong cash gifts ang kumpanya, meron din namang gift cards at iba pang perks and freebies. Pagdaan daan namin sa may kariton, tinanong kami nung ale kung anong oras na, sumagot si Paul, “Alas dose pasado na po”. Ngumiti siya sa amin sabay sabi ng “Merry Chistmas” , tapos ay bigla niyang tinawag yung batang kanina lang ay binigyan ko ng sampung piso. Hindi naming maiwasan na sundan ng tingin yung ale. Paglapit nung bata, Bigla niya itong niyakap at hinalikan sa pisgi. Hindi naming marinig yung usapan nila pero nakita namain na pareho silang nakangiti na parang nagbibiruan. Hiningi ko yung supot ng pagkain ni Paul sabay lapit sa mag-ina at inabot yung mga supot. Nagpasalamat naman sila.  

Habang papalayo ako sa mag-ina, naisip ko “Gaano ba ako kasuwerte o malas ba talaga sila?” Ako kumpleto nga ngayong pasko, regalo, bagong damit, pagkain pero malayo sa pamilya. Sila, walang ngang pera, hindi nakakain ng maayos pero may yakap at halik sa pisngi, isang bagay na hindi kelan man maipagpapalit sa anuman. Sinong maswerte sa gabing ito?

Napa-iling ako bigla. I finally understood why Christmas is usually defined with the word love. I am not a very religious person but I felt I understood the concept of equality that night. As we pass throught the EDSA shrine, I made a quick sign of the cross. Call it divine intervention, call it whatever you wish to call it, I made a quick prayer and said “tonight, the night of his birth, of all nights, we found ourselves equals. Thank you for the explanation”

Wishing you a blessed yule

 

MERRY CHRISTMAS

and a

WONDERFUL NEW YEAR

To Each and Everyone.

mantsa!

Baba ng tricycle, takbo… pagdating sa may overpass, ikot sa may hagdan. Kung bakit naman kasi sinira ng mga taga MMDA yung kanang hagdanan. Dati naman maayos ang daloy ng tao sa overpass na yun. Hindi katulad ngayon na halo-halo ang amoy dahil siksikan ang taong paakyat panaog sa iisang hagdan. Minsan tuloy naiisip ko na parang sinasadya lang ng mga taga MMDA na sirain yung mga inprastraktura na maayos para may mapaglibangan sila. Pagdating sa taas ng overpass. anak ng bibeng duling… siksikan pa rin sa dami ng nagtitinda. habang papalapit na papalapit ang kapaskuhan parang kabuteng nagsulputan ang mga nagtitinda ng kung ano ano. halos walang madaanan ang mga tao. ako naman parang nagtitinikling sa mga panindang nakakalat.

Asa kalagitnaan na ako ng mahabaging overpass nang biglang may nagdatingang pulis. Medyo gumilid ako ng konti, alam kong habulan na ang kasunod nito. Ang mahuli, taya. pero ohmaygad, I was wrong. Tiningnan lang sila ng mga tindera, sabay tanong sa mga lalaking nagkumpulang parang bulbol sa isang banda, “asan si omar? tawagin mo, sabihin mo andito na ang mga kubrador”. sigaw nito. kubrador? parang hueteng lang ah. feeling ko masaya ang kasunod na mga mangyayari kaya minarapat kong magstay por a wayl. Dumating yung Omar, nilapitan yung mga unipormadong pulis sa gilid, nagngitian, kamayay, bulungan. hinihintay ko kung may beso-besong kasunod, wala. maya-maya ay lumapit si omar sa isang babaeng tindera na may kalong kalong na bata. “O ikaw na lang ang di nagbibigay ng parte mo” bungad numg Omar, sumagot yung babae na wala daw siyang pera. “magbigay ka na kasi para makapagtinda na tayo ng maayos” sagot ulit nung Omar. tangena, kung ang binebenta mo lang ay mga gamit na sapatos at may pinapakain kang pamilya, isa lang ang isasagot mo dun sa Omar. “Wala akong pera”.

Lahat gustong kumita ngayong kapaskuhan, sadly, pati mga pulis kasali.  Hindi ko matake yung eksena, bumaba na ako.

nakasakay nako sa bus, di pa rin maalis sa isip ko yung itsura nung tindera. mali yung ginawa nilang pagtitinda ng wala sa lugar pero gusto lang nilang kumita kahit papaano. Biglang huminto ang bus, may sumakay, naknang…pulis nanaman. At sa kasamaang palad, tumabi pa sa akin ang hinayupak. Lumapit ang kunduktor para maningil ng pamasahe, Hindi tuminag ang gago, ni hindi man lang nagkunwaring bubunot ng pera ang walanghiya. Hindi nagbayad. Nasa kasarapan na ng biyahe nung bigla akong naramdaman na may sikong nagpapapansin sa taligiliran ko, tumingin ako sa katabi kong pulis, nakangiti ito sabay nguso sa babaeng naka mini skirt sa kabilang upuan, Ngiting aso ang hinayupak na pulis, bumulong ng “ang sarap niyan parekoy” sabay punas sa nguso. Gusto kong sumigaw ng “Manyakis!!!!”

Nakakalungkot isipin na may mga pulis na mas malakas ang loob gumawa ng kalokohan pag naka uniporme. Nakakawalang respeto. may mga kakilala akong pulis na ang tingin sa kanilang uniporme ay sagrado. Meron namang mga walanghiya talaga. walang galang sa sariling uniporme. nakakadiri, Madumi. 

Pagdating sa may Farmers Market, huminto ang bus, tumayo yung pulis sa upuan para bumaba, tumayo na din ako, habang sinusundan kong pababa yung pulis, hindi ko napigil, pinagpag ko yung bandang likuran ng uniporme niya, tinanong niya ako kung bakit; sumagot ako.

Ice: Ser, uniporme nyo, may dumi

Pulis: Sige nga parekoy, paki pagpag nga ng konti

Ice: Pinagpag ko na ser, ayaw matangal, mantsa.

Pulis: Tangina, di bale, thank you

Sa isip-isip ko, “tangina nga ser, tangina nga!”

————————————– P.S.—————————————

with that said, isn’t it nice if this happens once in a while?

My first blog award. :)

Blog of the Month Award courtesy ni mommy witchy, First blog award ko. Isang Pulitzer for blogging at isang Nobel Peace Price for literature na lang ang kulang at kumpleto at masasabi kong may blogging eerrr bragging rights na tong site ko. Thank you mommy witchy. :)  you’re the best.

I’m sharing this award to Abad. Nawa’y sa pamamagitan ng award na ito’y mapilitan kang magsulat ulit. nyahahaha.