Kwentong Binyag

Binyag ng anak ni Joboy sa isang linggo. Kinukuha akong ninong. Hindi ko alam kung dapat akong maflatter o dapat kong batukan ang hinayupak na ito. Hindi ko alam kung kinukuha akong ninong dahil sa responsable, guwapo at mabait ako, at alam niyang may maituturo akong maganda sa kanyang unico hijo o dahil alam niya kung saan ako naglulungga tuwing pasko pag hinahanting ako ng mga inaanak. Information and accessibility is power ika nga, paksyet.

Ilang beses na din naming napagusapan sa inuman at sa banyo sa opisina ang pagnininong ko. Akala ko kwento lang yun ng naiihi o dinaman kaya ay deliryo ng lasing. seryoso pala ang bogaloid. Hindi ko tuloy alam kung san ako kukuha ng pondo para pambili ng baptismal accessories daw, Hindi ko maisip kung saan pinagkukuha ng bogaloid na ito ang mga terms niya. ang masama pa nun, habang dumadami ang terms na binabangit ng hinayupak na si Joboy para akong unti-unting lumulutang sa limbo. light headed at gustong mahimatay. parami ng parami ang bibilhin, parami ng parami ang gastos. paksyet, naisip ko, ganito din ba nag pakiramdam ng mga ninong ko noong binyag ko? ito na siguro yung tinatawag na karma.

Tinext ko si Joboy. “Kailangan ba ng muffler? leather seats, anong size ang customize na steering wheel, anong tatak ng sound system ang gusto mo? ”

nagtext back si gago “Pakyu anong tingin mo sa anak ko, volkswagen? Damit, full set, rosaryo at kaw na din bumili ng kandila. p.s. wag mo hawakan yung rosaryo, baka magliyab ka bigla, bwahaha”

nagtext back ako “Sige, bibilhan na din kita ng kandila, ipagtitirik na din kita. wag ka na magtext back papatayin ko na ang cp ko, asshole”

pagdating sa bogaloid na si Joboy. Gusto kong ako palagi ang huling magsalita. Kasi pag hindi mo siya pinigilan, hindi titigil sa kasasalita ang hayop. Ang daming kwento sa bulsa ang hinayupak, hindi nauubusan. Minsang nagkalasingan, naglitanya ang hinayupak about how proud he is sa pangalan ng anak niya. Three letters lang daw “Eon”. cool daw pakinggan at higit sa lahat, hindi daw mahihirapan magsulat ang anak niya. Gusto siyang batukan,  gusto kong sabihin bobo, tinuturuan mong maging tamad ang anak mo, kung pasusulat lang ng pangalan niya eh ineexpect mong tatamarin siya eh pano na sa ibang bagay? pero yun ang cool sa kanya, anong magagawa ko, di ko naman anak yun.

Pero naisip ko din naman na maayos na tatay din tong si Joboy kahit sa tuwing lasing lang siya normal kausap.Niisip din niya ang consequence ng mabahong pangalan. I know how it feels how to have that kind of name, Madalas kong isipin kung punong-puno ba ng sama ng loob ang tatay ko nung nag-iisip siya ng pangalan ko.

Speaking of pangalan, ang theme ng mga pangalan ngayon ay yung cool. yung mga pangalan na; Kajo o Dhenzho, cool ang tawag sa mga ganyang panagalan, pero kung iisipin mo, matagal na ang mga pangalan na yan, Yung Kajo ay Kadyo, Yung Dhenzho ay Dencio. Nagbago lang ang ispeling pero pareho pa din ang tunog. Teka nga… Palitan ko na din kaya ang ispeling ng pangalan ko?

A Question Of Morality

Thomas Jefferson once said; Whenever you are to do a thing, though it can never be known but to yourself, ask yourself how you would act were all the world looking at you, and act accordingly.

The concept of morality is always clouded, as it is the case of a lots of things. Debate on morality have been raging since the day of creation. we ask questions about Eve taking the apple as a moral question. We ask if intemarriages between their children could be asked within the parameters of morality? The fact to the matter is that, We will never know.

Morality affects us in every way,  Our idea for doing what is right and avoiding what is wrong became the basic dos and don’ts of our everyday life. we base our actions on concept of right and just. The same norm our ancestors based their daily life, It may have evolved through time but the basics are still the same.

The dabate on morality will rage forever but the bigger question lies on our idea on what is right and wrong.
Let’s take for example a culture in a village in Congo where a husband would offer his wife to a visitor to keep the visitor entertained. our Christian morals would tell us that the practice of sharing your wife to a visitor is immoral. But to them it is not, it’s their culture, its what they believe. Offering their wives to their visitor is the same as our way of offering coffee to our visitors. and how about the legalization of drugs and prostitution in amsterdam? is it immoral? certainly not to them, thir government legalized. it’s their culture. Could we judge them as immoral when their culture don’t? I think not.

Our religion preaches on morality as much as they preach about gods. are they of the same weight?   Psychologist Matt J. Rossano argues that religion emerged after morality and built upon morality by expanding the social scrutiny of individual behavior to include supernatural agents. By including ever watchful ancestors, spirits and gods in the social realm, humans discovered an effective strategy for restraining selfishness and building more cooperative groups.

In parting, let me quote George Bernard Shaw, he said “The more things a man is ashamed of, the more respectable he is”. Let me then say that Morality is as vague as it is limited. Morality is not always right and wrong but conforming to accepted standards of conduct.

Aray Ko Blangko

Tinatamad akong magsulat. Gusto kong magpost ng entry kaso tinatamad akong magtype, ayoko din mag-isip. Kanina pa nagdedebate and left at right side ng utak ko kung magsusulat ba ako o hindi.

Naalala ko tuloy, nung nasa college pa ako, member ako ng staff sa university publication. masipag akong magsulat noon. First semester ko sa publication ang dami kong by-line. pero nang lumaon parang tinatamad na ako.  Nang mapili akong editor-in-chief sa school paper akala ko pwede na akong magpalaki ng jetlogs at magtamad tamaran sa pagsusulat, pero pohta, mas lalong dumami ang trabaho. pagtinatamad magsulat ang mga writers, obligasyon mong punuaan ang pahina ng magazine. Kung ano anong topic; Pangalan ng tuta ni madam university president, pagtaas ng tuition fee next year, bagong repair na silya sa lumang building, bagong pinturang sa banyo at maraming iba pa.
 
Nakakapraning ang maging editor minsan, lalo na kung panay ang tanggap mo nang sulat galing sa Admin at tinatanong ka kung kelan lalabas ang unang issue ng paper. Gusto mong magmura at magwala pero wala din namang mangyayari.  Pakiramdam mo para kang jumebs sa pampublikong inidoro, pagkatapos mong jumebs, pinidot mo yung flush, nagulat ka ayaw pumasok ang jebs mo dumadami lang ang tubig. barado pala, Binuhusan mo ng tubig sa kagustuhan mong ma flush ang jebs mo sa bowl pero mas dumami lang ang tubig sa inidoro. Gusto mong tumayo at umalis na lang pero hindi mo magawa dahil sa labas ng pinto may mga tao at alam nilang ikaw ang huling gumamit non.. . Walang kawala, dead end, frustrating.

Ang masarap lang sa pagiging editor-in-chip eh Libre ang tuition fee. Ang laki ng kupit dahil humihingi pa rin ako ng pangbayad ng tuition fee sa magulang. Balasubas and hinayupak.

Masarap magsulat, pero pag pinilit at wala talagang maisip, feeling mo parang lumalangoy sa lugaw ang utak mo. Nakakafrustrate. Tulad ngayon, Gusto kong magsulat pero wala talaga akong maisulat. Pilit akong nagiisip ng topic na pwedeng balahurain. Magsulat kaya ako tungkol kay Obama? Pero ano naman ang pwede kong isulat na hindi pa nasusulat tungkol kay Obama? Tungkol kaya kay Bush, Pero wala din namang magandang isulat kay Bush kasi wala din naman siyang nagawang maganda. kay Gloria kaya? wag na lang. Lab story Kaya ni  Bertong magtataho at yung matandang dalalagang may ari ng tindahan ng bagoong dun sa kanto? Pero parang ayoko ng chemistry nila eh.

Wala talaga akong maisip. Pipilitin ko pa bang magsulat? wala namang pressure. di bale na. wag na lang. siguro bukas okay na to malamang.

Awt Op Konteks

Walang magawa, nagboblog hopping ako sa mga paborito kong links nang napadaan ako sa blog ni Witchy. click dito, basa doon nang nagawi ako sa comment section ng latest entry niya. Sinagot niya yung isang comment ko sa dialect niya. Ang nakakalungkot, hindi ako marunong magbisaya. Masarap basahing yung nakasulat, may rhythm yung dialect, di ko lang talaga maintindihan. Pinilit kong intindihin, nilapit ko ang mukha ko sa monitor sabay bunot ng tissue sa container, pamunas ng dugo na unti-unti nang umaagos palabas ng ilong ko. Ayaw talaga.

Naalala ko tuloy ang sarili naming dialect sa Cagayan. Marunong ako ng tatlong dialect; Ilokano. Itawes at Ibanag. Kaya minsan napapaghalo-halo ko na ang mga words. Minsan may kausap akong Ilokano, asa kasarapan na ako sa pagkukuwento nang mapansin kong parang lumalangoy sa bagoong ang mukha ng kausap ko. Saka ko lang na realize na nasisingitan na pala ng Itawes at Ibanag words ang ilokano ko. Ang masama pa doon ay ilang beses ko nang nasasabi ang salitang “takki” na ang ibig sabihin sa Ibanag ay “Paa” ngunit sa ilokano ang ibig sabihin noon ay “tae”. Isipin mo to; Ang gusto kong sabihin ay “Naapakan ko ang paa nung chicks” ang pagkakaintindi ng kausap ko eh “Naapakan ko ang tae nung chicks” pohta, isipin mo, out of context na nga, mapagkakamalan ka pang abnormal.

Ang daming bagay-bagay sa native dialect ang inosente kung tutuusin. Pero dahil nga diverse ang culture ng pinoy, and each culture comes with its own set of dialect, nagkakaroon ito ng nuisance pag naghalo.

Meron pang minsan, pumunta ako sa maintenance department para maghanap ng washer. Yung bilog na metal na may butas sa gitna na kadalasan ay pinaglulusutan ng pako pagnagkakabit ng yero sa bubong. Ang tawag nun sa Itawes ay “huli” and tawag nun sa ibanag ay “Vuli” at sa ilokano ay “Buli”. Ang nadatnan kong  tao sa maintenance ay si Miss(pronouced as missed dahil tumanda nang dalaga) Melda na mas kilala sa opis sa tawag na Liz, short for Elizabeth (Ramsey).

 Ngumiti ako ng malaki sabay sabi ng “Miss Melds meron ka ba ditong… ah… yung bilog na… yung…” hindi ko mahagilap sa utak ko kung anong tagalog ng washer “…yung ano… yung…Buli”. Sa di ko malamang dahilan parang nabigla ang ale tapos biglang namungay ang mata.

“Ano ulit ang hanap mo?” tanong nito sa akin na parang may landi ang boses.

“yung ano…” sabi ko sabay pinagdikit ang thumb at pointer finger pabilog. “Buli… yung ano… hindi ko kasi alam sa tagalog e”

Biglang dumating yung isang ale sa maintenance, tinanong kung anong kailangan ko. Sinagot siya ni Miss Melda ng Dialect. nagusap sila ng medyo makagal. wala akong naintindihan. pagkaraan ng ilang minuto tinanong ulit ako nung ale kung anong kailangan ko. Lumapit ako sa mesa at idinrowing ang itsura ng washer sabay explain ng gamit nito.

“ahhh…” sabi ni ate “yung parang sa bubong?” tanong nito.

“Yun nga!” sagot ko.

Tumawa pa ito ng malakas bago sumagot ng “Wala kami nun dito eh.”
Tinanong ko sa kanya kung anong nakakatawa. binulungan niya ako “Alam mo bang ang ibig sabihin ng buli sa Bicol ay pekpek?”

Nagulat ako, lumaki ang mata, namula ang mukha sabay lingon kay Miss Meldang namumungay pa rin ang mata.

Sumagot ako “hindi po” sabay talikod at nagmamadaling lumabas ng pinto. Habang nagmamadali kong binabagtas ang parang sumisikip na corridor, Panay ang bulong ko sa sarili ng “Okay lang yan, di mo alam, Okay lang yan, di mo alam”

The Vine

grapes
Without feather now wings
How time really flies
Looking out
Looking in

Some answers don’t have questions
It just exist

Like love that blooms
On the most desolate, arid hearts

La Dolce Vita
Like wine that ripens in the vine of thy love

Remeber me
On the 26th of the 6th
In the 6th of forever

Mental Dysmenorrhea (a.k.a Haw D Sekand Post (judged!) Keym To B)

brain2
Ang tagal kong nawala sa sirkulasyon. Umabot na ng 23,350 hits at 297 spam and aking blogsite ng hindi ko nalalaman. Ang hirap magsimula ulit. Tagal kong hindi nakapagsulat ang tagal kong mag-warm up. Parang makinang diesel na hindi pinaandar ng ilang dekada,bukod sa kinakalawang na, pag napaandar, pupugak-pugak pa.
 
Oras ng trabaho pero walang magawa. Nagbukas ako ng notepad (mas komportable akong magtype at magsulat sa notepad kesa sa MS Word). Tumitig sa blankong screen, and daliri tatapik-tapik sa keyboard, huminga ng malalim, Pumikit, dumilat, pohta, wla pa ring maisulat.
 
Nagtype ako ng title. after 15 minutes yung title pa din ang nakasulat. Naisip ko, siguro kung may na type akong isang pangungusap (wow tol ang lalim! pangungusap!! syempre tagalog ang sinusulat ko e), kahit isa lang,  e medyo magtuloy tuloy na. Hindi talaga. kailangan kong maglakad-lakad.
Nagpaalam ako sa supervisor, “Boss, yosi break muna ako”.
Sumagot siya “yosi break? e hindi ka naman nagyoyosi ah” medyo kumunot ang noo. naisip niya siguro na wala na nga akong ginagawa, nakuha ko pang magbreak. 😆
Sabi ko, “paglabas ko ng building siguradong makakasinghot ako ng second hand smoke”
Sa dami ng nagyoyosi sa labas walang sablay yon. Pinayagan ako.
Umupo ako sa baba ng sosing condo, yung gwardiyang bored na bored ang itsura, nagmaganda loob na paupuin ako don. Maya maya lang naging maaksyon ang eksena, si kuya gard na ala aksyon star kalaban ang bata. kakaasar na eksena.
Tumayo ako bumalik sa opis. may ideya na ako. Umupo ulit sa aking silya tumitig sa screen ng kompyuter. gusto kong magsulat ng tagalog, ayaw mag transliterate ng brain ko. englesin ko na lang. tinira ko ng ingles, mayaya gumana, ang aking ilong parang gustong mag dysmenorrhea (tama na ang ispeling ko ngayon!!! bwahahaha), nagsimulang sumasakit ang ulo ko sa subject-verb agreement. taena, di bale bulong ko sa sarili. malapit nako makapagpost.

Judged!

I went out for a break. I walk out the building hoping to get a fresh air but fate have a way of mocking people at times. As I step outside the building door, a heavy air greeted me, much heavier then the corporate air that pervades the rooms inside the building. Smokes coming from lighted cigarette stick and smokers alike hang in the air like fog on December morning. only this one lacks the cold breeze and has a smell that I really hate.

I continue walking, crossing the streets to a concrete bench near a condominium’s garbage bin. I sat and began looking around when my nose began to notice something. The wall near the bin stank from the putrid smell of urine and probably some spit. The smoke of cigaretes is one thing, the smell of urine is another. I stood up and began putting some distance between me and the stinking wall. The condominium guard noticed me and maybe being familiar with the smell himself, took pity on me and offered me a wooden seat near his station.

I was beginning to relax when I heard a clanging coming from inside the bin. The guard went to check it, after a few seconds he emerged from the corner, manhandling a boy. His yellow shirt was well worn and dirty, his left hand holding an empty mineral water bottles, the other is holding something what looked like a damaged monobloc chair.

The guards face was all red in anger, he is shouting at the boy, his grip tightening on the boys elbow. The boy began to complain and thrash around. The guard pinned him on the floor and threatened to shoot him the next time he see him near the condominium again. The guard then allowed the boy to stand up and run off. Then he walk back to his station like nothing happened.

In gest I said “You shouldn’t have done that, You’ll never know, that boy might be the president of the Philippines someday”

He scoffed and said, “President? No way, that boy will die before he becomes 25 years old, or maybe a robber by the age of sixteen. Boys like that don’t have hopes”.

I stood up, my break time is almost done. I have to go back to my own life, back inside the corporate building where money and (sometimes) life is made. But I can’t stop thinking about the boy and the remarks of the guard. dead by the age of 25, or maybe rotting in prison? No hope? maybe the guard is right, With the kind of life and security that the street offers, the posibility is not farfetched.

The boy is maybe 10 years of age but the guard already know what life has in store for him. It may be true but it doesn’t make it right. The guard’s opinion is shared by the majority of us. I am also guilty of prejudging the destiny of this children before life would have an opportunity to open for them. we already expect them to die or go to prison before their life even begin. We have given up on them so easily.

Maybe if we acknowledge that its not too late for us (as a nation)to change, maybe its not too late for them to have a shot at life.