Latest Event Updates

Autumn Of Our Lives

Image Posted on Updated on

autumn_landscape-wide

I could think of so many excuses why I refuse to grow old. And why not, it seems only yesterday when we were in college. Prime of our lives, people calls it; back when we were fun and cares less if the air-conditioning system is blowing a winter right into our young faces. How long has it been? Six years? Seven? a decade? I lost track. Honestly I stopped counting four years ago or was it five? Maybe six, Honestly, I lost track of that too.

Several days ago I learned that a close friend of mine in college have fallen ill.  My immediate reaction was to ask myself: are we that old? Or, is this thing called life finally found a way to catch up on us?

College was the glory days, when we were leaner and we never check ourselves for love handles. When we party like there is no tomorrow, when we were bulletproof and so cocksure about our steps and find music in our own laughter. Old those days are behind us now. We have gained several pounds and little heavy in the middle.

We have lost contact with most of our college friends. The roads of life lead to different destination and we face them all separately. We got tested by people and time and circumstances and life. We fought different battles and waged our own wars and found hate even amongst our friends and love in most unlikely places. And when we found ourselves adrift aimlessly in uncertainty we learned that family will always be home. Looking back now I realize how far apart we are from our college selves. We have drifted so far apart indeed.

We never thought of sickness back then. Back then we were immortals.  But that was a young man’s folly. I begin to feel my Achilles tendinitis now, more often than before. Begin dropping into gyms every now and then because I worry about my blood pressure.

How time flies, but then again, time is expected to fly. Right now is just temporary, the present will be tomorrows past. Gone were the days of come-what-mays but who ever said that our best days are behind us? There are always two ways to look at things; with a smile or with regrets. I choose to smile at my regrets and choose to believe that the bast days are still ahead. I could find so many excuses why I refuse to grow old, but why should I do that, I am having so much fun getting old each day. (11/06/13 6:42 PM, Ortigas Ctr, Pasig City).

The Truth About The Mayan Calendar

Posted on Updated on


Noong isang gabi walang magawa ang mga kumag sa opisina kung hindi mag usap usap about sa new year na paparating. Kung totoo daw bang magwawakas na ang mundo nitong 2012. Gusto kong matawa, eh bakit ba naman hindi, eh anak ng tinapa, taon taon na lang yata mula noong year 1999 ay naririnig kong end of the world na daw pagsapit ng new year, eto nanaman ngayon.

Ang contention naman ng mga doomsday preachers sa grupo ngayon ay na predict na daw ni Nostradamus ang pagtatapos ng mundo ngayon at sinamahan pa daw ng patotoo ng Mayan Calendar, Naghanap pa ng damay ang mga anak ng tipaklong. Kinailangan pa nila ng hard eveidence para papaniwalain kami na magtatapos na nga ang mundo. Ako naman sa dami ng pinagkakautangan kong tao parang gusto ko nang sakyan ang mga death wish ng mga hindoropot dito sa opisina. parang winiwish ko na din na “sana nga Lord matuloy na this time”. Easy way out, front row seat to the end of the world and drama kumbaga. bwiset.

Hindi ko talaga lubos maisip kung bakit paniwalang paniwala ang mga mokong dito sa opisina sa Mayan Calendar na yan. Hindi ba nila alam ang totoong kwento ng Mayan Calendar na yan. Sa mga hindi nakakaalam, Pabayaan nyong Ikwento ko sa inyo ang katotohanan tungkol sa Mayan Calendar. Ganito yun..

Noong ika limang siglo sa lupang kilala natin ngayon sa pangalang Columbia, may isang kahariaan na tahanan ng mga taong nakabahag na pinamumunuan ng isang haring nakabahag din. Ang tawag sa grupo ng taong ito ay Maya.

Masayahing tao ang mga Maya, kung hindi sila nanunugod ng village ng ibang tribu, and past time nila ay mamugot ng ulo ng mga nabihag na kaaway bilang past time.

Isang araw bago mag bagong taon ipinatawag ng haring nakabahag ang  dalawa sa pinakamagaling na eskultor ng tribu. pagdating ng eskultor sa Palasyo ng hari, nagtaka ang mga eskultor kung bakit sila pinatawag  ng hari kaya tinanong nila ito

Eskultor 1: Mahal na hari bakit niyo po kami pinatawag?
Hari: May ipapagawa ako sa inyo.
Eskultor 2: Ano po ang maipaglilingkod namin
Hari: Nakikita ninyo yung bilog na batong iyon? (sabay turo sa batong nasa  gilid ng palasyo) nais kong gawan ninyo ako ng Tzolk’in gamit ang batong iyon.

Hindi naintindihan ng dalawang eskultor ang nais ipagawa ng hari sapagkat bago sa pandinig nila ang salitang tzolk’in. Ang tzolk’in ay isang coined word o pagsasama ng dalang salita, parang ang salitang ‘spork’ na ang ibig sabihin ay spoon and fork, or ‘taglish’ na pinagsamang Tagalo at english, o ang salitang ‘De kemerloo de eklavoo ‘ng mga bakla na hindi ko din naiintindihan. Anyway, balik sa kwento,

Eskultor 1: ano po ba ang ibig sabihin ng tzolk’in?
Hari: Count of Days
Eskultor 2: Ang alin ho?
Hari: ang Tzolk’in
Eskultor 1: Ano nga ho yun?
Hari: Taena, ibig sabihin nun kalendaryo mga ugok.
Eskultor 2: ah kalendaryo lang pala pinahirap niyo pa. Yun lang ang kailangang sabihin, kalendaryo, pa-tzolk’in tzolk’in pa eh.

Imumpisahan ng dalawang eskultor and pag-gawa ng kalendaryo. isang oras bago sumapit ang bagong taon natapos nila ang kalendaryo. kaagad nila itong dinala sa hari.
Hari: Bakit hanggang December 2012 lang ang petso dito sa tzolk’in na ito, tanong niya.
Eskultor 1: Mahal na hari, maliit lang ang binigay ninyong bato. hindi ho kasya hanggang 2013.
Hari: Ganoon ba? Maraming mapaparanoid dito sa kalendaryong ito pagdating ng araw.
Eskultor 2: Problema na nila yun mahal na hari. anong magagawa natin eh sadyang maliit lang talaga yung bato.
Hari: Kung sabagay. hala, di bale, ilagay niya na lang sa gilid yang tzolk’in na yan, inuman na lang tayo.

Yan po ang tunay na istorya ng Mayan calendar. Sana maibsan nito ang inyong pag aalala, yung mga kaopisina ko eh tila wala nang pag asang maliwanagan.

Happy New Year

Kataxilan

Posted on

May allergy ako sa salitang tax. Pagnakikita ko ang salitang ito sa aking sa dyaryo or sa tv at lalong lalo na sa aking payslip parang di ako makahinga, naninikip ang dibdib na para bang pinipiga unti-unti ang kaluluwa palabas sa aking magandang katawan. (Emphasis on Magandang Katawan) Libre po ang mangarap, at habang walang patong na tax ang pangangarap, nilulubos lubos ko na.

Kanina napabalita na itatax na daw ang government contributions katulad ng SSS, anak ng bibeng duling, muli akong inatake ng aking allergy. Biglang nangati ang aking lalamunan na para bang gustong sumigaw, biglang nanakit ang aking mata na parang naluluha. Tax nanaman, lahat na yata ng bagay ay tinatax ng mga taga BIR ngayon.  Kulang na lang pati yung kakarampot na kita ng mga nangangalakal ng basura ay bubuwisan pa nila.

Gusto kong linawin na walang mali sa pagbubuwis, obligasyon yun ng kahit sinong mamamayan para tulungang umangat ang ekonomiya ng bansa, at para pondohan ang mga proyektong pang  imprastraktura  na kailangan ng bayan ( nalulunod ako sa aking tagalog, dinudugo ako) ang siste lang eh sa kaninong bulsa ba aabot ang buwis ko?

Ang pagbubuwis ba sa lahat ng kinikita at ipon ng taumbayan ang solusyon sa problemang pinansyal ng bansa o ang korapsyon sa gobyerno. Ang BIR na nagpapaukala ng bagong buwis ngayon ang isa sa pinaka korap na ahensya ng gobyerno. Ang dapat po sigurong gawin ay linisin muna nila ang kanilang bakuran bago magisip ng panibagong pasanin para sa taumbayan. Or kung di pwedeng tigilan ang korapsyon eh baka pwedeng Itax na din ang mga kinukurakot ng mga mapagsamantala, mas malaking tax ang katumbas niyan kasi malakihan din naman ang ninanakaw ng mga yan eh.  Ang akin as suggestion lang. Kung ayaw, okay lang naman.

Imaginariums

Posted on

Nagising ako ng ala una ng umaga. ang ingay ng pusa ng kapitbahay namin, naglalampungan ang mga hinayupak. Siguro talagang wala sa bokabularyo ng mga pusa ang salitang “discreet” o talaga lang mahilig magpasikat ang mga hinayupak at nang -iinggit lang talaga. Oo alam kong wala akong sex for a long time pero di ko kailangan ang iba para ipamukha sa akin yun, much less, pusa! Ang ingay, pinilit kong hagilapin yung airsoft riffle ko sa dilim. Sa isip isip ko, maistorbo ko lang tong mga to at mabitin silang pareho amanos na kami.

Pagkahanap ko ng riffle pumuwesto ako sa bintana pero sa kasamaang palad, hindi ko makita kung nasaan ang mga hinayupak, siguro dahil sa madilim or siguro mali ako, alam din siguro nila ang salitang “discreet”. paksyet! Bumalik ako sa higaan na masama ang loob, di ako makabawi, di na din ako makatulog. paksyet talaga.

Naglalaro ang isip ko. Ang di ko mawari ay kung bakit sa lahat ng pwedeng isipin, naiisip kong Happy place ang imaginarium ni Vincent Van Gogh at Nakakamangha ang imaginarium ni Guillermo del Toro. wierd. nababaliw na yata ako.

So bumangon ako para manood ng TV, nanood ako ng documentary about EDSA 25 years after the people power. Naisip ko, aantukin ako sigurado nito, medyo boring ang narration ng dokyu. Ang daming mukha ng edsa ngayon, naisip ko tuloy yung kunduktor ng bus nung isang araw na nagtatawag ng pasahero habang nakatayo ako sa crossing, Panay ang sigaw niya ng ” Buni, Guadalopi, Ayala, Buni, Guadalopi, Ayala” Sa isip isip ko, “Buni? di ba makati yun?”

Hininaan ko ang volume ng TV, wala na yung mga pusang umaatungal. Pinatay ko ang TV, bumalik ako sa kama. Humiga at pumikit, mayamaya parang may naghahabulan sa bubong ng kapit-bahay, maya maya ay katahimikan sinundan ng atungal ng pusa na parang baby na umiiyak. Round 2 na nila. Paksyet talaga.

Buhay nga naman!

Sleep Talk

Posted on

Let’s talk about the all sacred sleep. How long can you sleep during day time? How long will it take until you totally get adjusted with graveyard shifts and day sleep?

Naalala ko, bago ako pumasok sa trabahong ito, tinanong ako ng nanay kung kaya ko daw bang magtrabaho sa gabi. Dahil sa may katiting naman  akong tiwala sa sarili, sabi ko naman, “kayang kaya, ako pa”. dahil nga napasubo na sa kayabangan, pinilit kong pumasa sa interview, ginalingan kong mag-ingles dahil cute yung nag-iinterbyu, awa ng Diyos, ayun pumasa naman. Nag umpisa ang training, madali lang ang consonant at vowels, sinabihan na kasi ako dati sa kung anong dapat kong ieexpect, pero ampohta, walang nagsabi sa akin na mahirap matulog sa araw.

Ilang araw akong apat na oras lang ang tulog, pumapasok ako sa trabahong namumungay ang mata, parang bisugong lasing ang hilatsa ng mukha. Ang hirap matulog, ang nakakatawa pa, pag tinanong ka kung bakit parang inaantok ka, ang sagot mo; “di ako nakatulog buong araw eh?” Ayan,  diyan mo marerealize na baliktad na mundo mo. Napupuyat ka na sa araw, kaya inaantok ka na sa gabi.

Kinakabahan na ako sa kulang kong tulog, nag research ako sa internet about sleep deprivation para naman medyo mafamiliarize ko ang sarili ko sa kawalan ng tulog at para mawala na din kaba ko sa kalusugan ko. Pero naknanggalunggong, alam mo ba kung anong nahanap kong topic? Eto- How lack of sleep could shorten your life. Diyos na mahabagin, sino naming Poncio Pilato  ang makakatulog sa topic na yan. Parang nananakot.

Eto ang listahang ng mga topics and facts na hindi nagpatulog sa akin ng ilang araw. Pagpalain nawa ang mga author na nagsulat nito, asshole.

How lack of sleep affects your memory. Ito ay tungkol sa study sa US na nagdidetalye kung paano bumababa ang activity ng the temporal lobe sa brain pag may sleep deprivation. Ang temporal lobe ay ang parte ng utak ng tao na namamahala sa language processing. Isipin mo, kung ilang oras ang dapat mong ipuyat sa call center bago mo tuluyang makalimutan mag English.

Sleep deprivation and life span (sabay sign of the cross). Ito naman yung study na nagpapatunay daw na mas mahaba ang buhay ng mga taong nakakatulog ng seven hours pataas kesa sa mga taong natutulog lang ng anim na oras pababa. Ayon kasi sa pag-aaral na ginawa, kailanngan daw ng isang adult ng  pito hanggang walong oras na tulog para hindi maging lapitin ng sakit. Nyahaha. Nakakatawa, sa call center kasi, yung mga agents minsan, gustong magkasakit, yung iba naman nagsasakit-sakitan talaga para lang makapagabsent. O di ba? Aminin mo pare. Seven to 8 hours na tulog? Letse, paano ka pa naman makakagimik nyan?

Pero ito ang nakakabuwang sa topic na ito. May isang research na ginawa din sa US about the effects of sleep na ang mga respondent or test subjects ay mga cancer patients. Mahigit isang milyong pasyente and naging bahagi ng research na ito at napag-alaman na ang mga pasyenteng natutulog lang ng apat na oras pababa ay mas mahaba ang buhay kesa sa mga pasyenteng natutulog ng mahigit sa pitong oras. Naknggalunggong. Ano ba talaga ang totoo at dapat paniwalaan? Kanina lang mas maigsi and buhay ng sleep deprived, ngayon naman mas mahaba. Naisip ko tuloy, siguro depende na and sagot sa psychological set-up ng tao. Ito na siguro yung sinasabi ng professor ko dati na half empty or half full. Pag pessimist ka daw, ang baso na may laman na kalahating tubig ang tingin daw niya dito ay half empty, pero pag optimist ka, ang tingin mo daw sa basong kalahati ang laman ay half full. Ampohta. Kung buhay ko ang pinag-uusapan, lagi akong half-full.

Tapos eto pa; Effects of sleep deprivation to the human behavior. May lumang kasabihan na, “Magbiro daw sa lasing huwag lang sa bagong gising”. Tama naman, pero kulang, dapat ”Magbiro ka sa lasing huwag lang sa bagong gising na kulang sa tulog” o mas masahol ang “magbiro ka sa lasing wag lang sa bagong gising na lasing na kulang sa tulog” Sabi kasi sa topic na ito, Mas madali daw mag-init ang ulo ng mga taong kulang ang oras ng tulog lagi. Yun din siguro ang dahilan kaya bumili ako ng pellet gun para dun sa pusa ng kapit bahay naming na kahit tanghaling tapat ay nag-iingay na parang batang umiiyak. Ang ingay sa lovemaking ang hinayupak na pusa. Parang nang iinggit. Sa susunod titirahin ko na ng pellet gun ang hinayupak na pusang yon.

Ano pa bang topic ang meron? Ah, di bale saka na lang, tulog muna ako.

 

Glowed In The Dark

Posted on Updated on

earth

Just when the lights are off, we shone the brightest.

Last March 28, 2009 at 8:30 PM up until 9:30 PM, it was lights off in 647 cities and municipalities in the Philippines. No, it was not because of a power shortage, it was for a nobler reason- the Earth Hour. The Philippines ranked # 1 amongst all the countries that participated on this global event. The #2 spot was occupied by Greece with 484 cities participating. The official ranking was released by the WWF (World Wildlife Fund) office.


647 cities and municipalities estimated to have over 15 million participants from the country is a giant leap from the estimated 1 million participants from last year’s earth hour. This is clearly a sign of the country’s growing awareness with the environmental problems that we are facing.


Earth Hour is a brainchild of the World Wildlife Fund and the Sidney Morning Herald. The event started last 2007 when 2.2 million Sidney residents participated by turning their lights off including non-essential appliances for an hour. Since then Earth Hour is celebrated annually every last Saturday of March all over the world. The Earth Hour 2009 was participated by 88 countries and more than 4000 cities. A small country consisted of a group of islands in the Pacific led the way this year.


Is it something to be proud of? Of course it is! We maybe a nation of diverse dialects and different cultures but Filipinos knows how to unite when unity matters most. We are a nation of proud workers who took pride in the work we do no matter how menial it is and not a nation of servants who deserve nothing but scraps (as a racist Hong-Kong columnist claims). We are a nation who respect religious freedom and not prosecute those who differ from our belief. We are a nation of humble people who are slowly rediscovering our sense of patriotism again. Deep within this dormant flame lies an ember that still burns of Bayanihan. Let the Unity shown by this Malayan race during the Earth Hour 2009 stand as a testament to that.

Of Blisters and Touches

Posted on

Let me take this route,
A battered path
By generations of souls
The pavement is rough
Mine soles blistering

A voyage for the senses
When sense doesn’t exist
Like dogs baying at midnight
Praying for reprieve
Reprieve they ought to have

For a wandering soul
Without hope for rest
It is the absence of hope
That keeps them hoping for hope.
A chaotic cycle we live in

So trek ad infinitum
When vultures abound
Laying awake while a dirge is said
Soothing voices amidst mockery
A requiem for the living

So stop while you could
And lie still if you must
The earth breaths beneath
Every tremor is a groan
Every breeze is a smile

Let it go slow
Hues are recognized
By sight
Not by touch

Like heat that remains
When the last ember died out
The secret of the journey
Is not on the destination
It is by knowing the way.

Realized how to recognize
The rest would fall into its place